افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : چهارشنبه, 24 آوریل , 2013 لینک کوتاه خبر :

ناتو: از فريب كاري تا واقعيت

پروسه انتقال مسئوليت هاي امنيتي و چگونگي آموزش،تجهيز و ارتقاي توانايي هاي نيروهاي امنيتي، از مهمترين مسايلي اند كه بايد حكومت افغانستان وجامعه جهاني روي آنها تصميم بگيرند.

گر چه پروسه انتقال مطابق برنامه از قبل اعلام شده بايستي تا اواسط سال2013 به پايان برسد و اين برنامه هم اكنون به مرحله چهارم خود رسيده است؛ اما چنانچه موازي با آن، مساله آموزش، تجهيز و تقويت نيروهاي امنيتي مهم پنداشته نشود، پروسه انتقال با عواقب و پيامدهاي ناخوشايندي همراه خواهد شد.
از آنجايي كه طي يازده سال گذشته بيشترين مسووليت ها به عهده نيروهاي بين المللي در افغانستان بود و نيروهاي امنيتي داخلي حضور نسبتا كمرنگ در پيشبرد عمليات ها داشته است، اين سوال برجسته مي شود كه وقتي جامعه جهاني و حكومت تصميمي به خروج كامل نيروهاي بين المللي مي گيرد؛ بايد به اين نكته توجه مي كردند كه نيروهاي بين المللي در حال حاضر به آن حدي از توانايي نظامي نرسيده است كه بتواند خلا امنيتي را در افغانستان پر كنند و با چالش ها و تهديدهاي امنيتي، فعالانه و موفقانه مبارزه نمايند.
متاسفانه از نقايص بزرگي كه در استراتژي ناتو در افغانستان وجود داشت، همين مساله بود كه اين سازمان سعي مي كرد، تا پروسه مبارزه به هراس افگني در افغانستان را خود مستقلانه به پيش ببرد و اين موفقيت را در تاريخ به نام خود ثبت نمايد، اما واقعيت دشوار مبارزه با هراس افكني در افغانستان ثابت كرد كه نيروهاي ناتو توان پيشبرد اين مبارزه ندارند و ممكن است ناتو با يك شكست بي سابقه مواجه شود. نگراني و ترس از شكست ماموريت ناتو در افغانستان، اين سازمان را به طرح استراتژي هاي جديد و جستجوي راهكارهاي موثر تر و كم هزينه تر نظامي، ترغيب كرد. اگر چه استراتژي جديد آمريكا و ناتو در افغانستان موفقيت هايي را به همراه داشت و سازماندهي هراس افكنان در بسياري از مناطق مختل شد، اما باز هم ناهماهنگي ها و ناهمسويي هايي كه در سياست هاي حكومت افغانستان و ناتو و بخصوص ايالات متحده آمريكا به وجود آمد، دستاورد راهبرهاي جديد نظامي را با مشكل روبرو نمود.
يكي از راهكارهايي كه جامعه جهاني روي آن تمركز نمود، پروسه آموزش هاي فشرده نيروهاي امنيتي و سرعت و شتاب در جلب و جذب اين نيروها و تجهيزات و امكانات بهتر و كارآ تري بود كه در اختيار آنها قرار گرفت. در واقع مي توان گفت استراتژي جديد آمريكا و ناتو در افغانستان عمدتا در بخش هاي امنيتي قابل مشاهده است و در ساير عرصه ها باز هم مردم افغانستان از نتايج كمك ها بي بهره مانده اند.

گر چند نمي شود نيروهاي امنيتي فعلي را با نيروهاي امنيتي چند سال قبل مقايسه كرد؛ اما با توجه به حجم مسووليت هاي امنيتي و خطرات و تهديدات بالقوه اي كه پس از خروج نيروهاي بين المللي متوجه افغانستان است، اين نيروها نمي تواند پاسخگوي مشكلات  و دشواري هاي امنيتي كشور باشند.
بنابراين چنانچه جامعه جهاني افغانستان را ترك مي كنند بايد در مورد آينده اين كشور مسايل زير را مد نظر بگيرند.
يكي اينكه،  نيروهاي امنيتي را از لحاظ آموزش هاي مسلكي و كسب تجربيات نظامي به آن سطحي برساند كه قادر به تامين امنيت كشور و شهروندان افغانستان باشد و اين مي طلبد كه علاوه بر بخش هاي آموزشي، مسايل تجهيز و تامين امكانات مالي و لوجستكي آنها نيز مد نظر گرفته شود.
ديگر اينكه در تعيين تعداد نيروهاي امنيتي نيز با توجه به تهديدات امنيتي و توانايي هاي مسلكي اين نيروها تصميم گرفته شود و نبايد با كاهش نيروهاي امنيتي خلأي در امنيت كشور به وجود بيايد، زيرا امنيت اساس توسعه است و تا امنيت نباشد پيشرفت در ساير عرصه ها ممكن نمي گردد.
از اينرو تصميم ناتو بر حمايت هاي مالي و تخنيكي نيروهاي امنيتي پس از سال 2014 بسيار حائز اهميت مي باشد.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار