افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : شنبه, 27 جولای , 2013 لینک کوتاه خبر :

فراز و فرود هاي سياست آمريكا در افغانستان

روابط خارجي افغانستان با ايالات متحده آمريكا به عنوان اولين و مهمترين حامي افغانستان در چند سال اخير داراي فرازو نشيب هاي زيادي بوده است. چندي پيش اما؛ باز شدن دفتر طالبان در قطر تاثير زيادي بر روابط خارجي افغانستان با ايالات متحده آمريكا گذاشت.

قبل از باز شدن دفترطالبان در قطر بنا بود كه چهارمين دور مذاكره و گفتگو بر سر چگونگي امضا پيمان امنيتي ميان افغانستان و آمريكا برگذار شود.
اما با باز شدن دفتر طالبان در قطر به نام “امارت اسلامي” دولت افغانستان گفتگو ها را به حالت تعليق در آورد. در تازه ترين مورد چند تن از سناتوران آمريكايي با كرزي رئيس جمهور ملاقات نموده و در مورد امضا پيمان امنيتي تبادل نظر نموده است. كرزي در ملاقات با سناتوران آمريكا گفته است. براي امضا پيمان امنيتي با ايالات متحده آمريكا شرط دارد.
آقاي كرزي گفته كه امضاي موافقتنامه امنيتي با آمريكا بايد “آينده يك افغانستان متحد، امن و داراي يك نظام قوي مركزي” را تضمين كند. مسئله امضا پيمان امنيتي و نزديك شدن 2014 و انتخابات رياست جمهوري از اهميت اساسي برخوردار مي باشد. زيرا اين مسائل شايد بيش از همه اذهان مردم را به خود مشغول داشته است. تاثير رواني زيادي بر زندگي روزمره مردم و فعاليت هاي اقتصادي، اجتماعي و سياسي آن ها گذاشته است. ضرورت پرداختن به اين مسئله نيز از همين جا ناشي مي شود.
سوال هاي مهمي كه در اذهان مردم خلق شده است اينست كه چرا سياست آمريكا در قبال گروه طالبان تغيير نمود؟ آيا آمريكا در صدد حمايت طالبان به كسب قدرت سياسي و تشكيل امارت اسلامي مي باشد؟ در نهايت در سايه اي چنين سياست امكان امضا پيمان امنيتي ميان افغانستان و آمريكا وجود دارد؟
سياست آمريكا در قبال طالبان را بايد به دو دوره تقسيم بندي نمود. دوره جمهوري خواهان و دوره دموكرات ها. جمهوري خواهان در سياست خارجي خود بيشتر تلاش بر استفاده قدرت سخت دارد. حال آن كه دموكرات ها بيشتر تاكيد بر گفتگو و مذاكره و ديپلماسي مي نمايد. تقدم قدرت سخت در نزد جمهوري خواهان سبب شده است كه آن ها بيشتر از ابزار هاي خشونت آميز براي تحقق سياست خارجي خود استفاده نمايد. در دوره جمهوري خواهان سياست خارجي آمريكا بر آن بود كه در افغانستان بايد يك حكومت دموكراتيك به وجود آمده و حفظ گردد. گروه هاي مخالف نيز بايد سركوب و از بين برده شود. به همين خاطر در دوران جرج بوش با گروه هاي مخالف مسلح دولت مانند طالبان تنها با ابزار خشونت آميز برخورد نمودند. گفتگو و مصالحه درا ين دوره مطرح نشد. اما آنچه مهم و اساسي مي نمايد اين مسئله است كه جمهوري خواهان، خواهان شكل گيري يك دولت مقتدر در افغانستان بود.
اما زماني كه دموكرات ها روي كار آمدند سياست آمريكا در قبال گروه هاي مخالف مسلح دولت تغيير كرد. تغيير در سياست به خاطر تقدم ديپلماسي و گفتگو بر ابزار هاي سخت مي باشد. دموكرات ها تلاش نمودن كه با طالبان گفتگو نموده و با دادن سهم از قدرت صلح و امنيت را در افغانستان تامين نمايد. اين سياست از دوره اول رياست جمهوري باراك اوباما شروع شد و تا اكنون ادامه دارد. تغيير سياست دولت افغانستان در قبال گروه طالبان نيز ناشي از تغيير سياست ايالات متحده آمريكا است. تاسيس شوراي عالي صلح به منظور گفتگو با طالبان در دوران دموكرات ها به وجود آمد. با وجود اين كه هر دو كشور تلاش نمودند طالبان را تشويق به گفتگو نمايد اما تا هنوز به گفتگو و مذاكره دست نيافته است. همان طور كه متذكر شديم روي آوري آمريكا به گفتگو با طالبان به منظور دست يابي به صلح مي باشد. اما تا هنوز نه تنها اين مهم به دست نيامده است بلكه خشونت هاي اين گروه بيشتر نيز شده است.
دفتر طالبان در قطر با كوشش ايالات متحده آمريكا باز شد. اما طالبان با گشايش اين دفتر اعلان نمود كه هم به گفتگو مي پردازد و هم به حملات نظامي خود ادامه مي دهد. تداوم خشونت و حملات نظامي بيانگر اين است كه گفتگو براي طالبان تنها ابزاري دست يابي به منابع بيشتر مالي مي باشد. بنابراين آمريكا تا اكنون نتوانسته است با پيش گرفتن سياست هاي نرم افزاري به خواست هاي خود برسد.
مسئله مهم اين است كه آمريكا چه موقعيت براي طالبان تعريف مي كند. آيا طالبان را مي خواهد در درون دولت كنوني جاي دهد و يا اينكه قدرت سياسي را به آن ها واگذار نمايد. بدون شك ايالات متحده آمريكا در صدد دادن سهم از قدرت به طالبان است. آمريكا از آنجا كه روي دولت كنوني سرمايه گذاري هاي زيادي نموده است خواهان هدر دادن اين هزينه ها نيست. به همين خاطر خواهان اين است كه طالبان در درون اين دولت قرار بگيرد و به صورت يك گروه سياسي براي كسب قدرت سياسي با ديگر گروه ها رقابت نمايد.
امضا پيمان امنيتي با چنين سياست در قبال گروه هاي مخالف مسلح دولت ممكن است؟ از آنجا كه ايالات متحده آمريكا در صدد دادن سهم از قدرت سياسي به گروه طالبان مي باشد بنابراين نگراني چندان براي دولت وجود ندارد. ظرفيت آمريكا براي گفتگو داراي حد و حدودي مي باشد. چندين سال تلاش نمودند تا با طالبان گفتگو نمايد اما تا هنوز طالبان دست از خشونت و حملات نظامي برنداشته است. آمريكا در صدد حفظ دستاورد ها و وجه بين المللي خود است. تلاش هاي وي نيز در همين راستا صورت مي گيرد. يعني گفتگو در چارچوب حفظ وجه بين المللي آمريكا معني و مفهوم دارد. ناگفته نبايد گذاشت كه ناكامي در افغانستان به معني شكست آمريكا محسوب مي گردد.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار