افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : جمعه, 15 فوریه , 2013 لینک کوتاه خبر :

صلح با حاصل صفر در محاسبه سیاست افغانستان

در چند سال اخیر واژه صلح بیشترین کاربرد را در محافل سیاسی و فرهنگی افغانستان داشته است؛ اما هر چه در اطراف این واژه زیادتر سخن گفته می شود، از لحاظ مفهومی و چتر معنایی بیشتر در ابهام و تاریکی قرار می گیرد.
حداقل چهار سال است که صلح از اصلی ترین برنامه های حکومت به شمار می آید و کنفرانس های بین المللی، منطقه ای و داخلی متعددی در این راستا تشکیل شده است؛ اما تا هنوز مردم افغانستان و حتا بسیاری از نخبگان سیاسی، نمی دانند که منظور از صلح چیست؟ چارچوب آن کدام است؟ طرف های صلح کی هایند؟ واجندای صلح چه محورهایی را شامل می شود؟ خطوط سرخ، زرد و آبی صلح کجا است؟
تا هنوز صدها زندانی طالبان به منظور تقویت پروسه صلح از زندان های افغانستان آزاد شده اند و محدودیت های زیادی در انجام عملیات نظامی بر ضد شورشیان طالب وضع شده است و در اثر مذاکرات و درخواست های مکرر حکومت افغانستان، نام رهبران و فرماندهان مهم طالبان از لیست سیاه شورای امنیت ملل متحد حذف شده اند و تعداد بیست وشش تن از زندانیان طالب با پافشاری حکومت از زندان های پاکستان هم آزاد شدند و این تلاش ها همچنان در سطوح داخلی و خارجی جریان دارد.
دولت افغانستان اصرار دارد که محدودیت های سفر رهبران طالبان به کشورهای خارجی برداشته شود و به آنها اجازه داده شود تا به صورت آزادانه و بدون احساس ترس و هراس در افغانستان و سایر کشورها مسافرت نمایند. حتا ادبیات سیاسی مقامات دولتی در رابطه با طالبان تغییر کرده و در مورد آنها از ادبیات نرم کار گرفته می شود.
پس از چهار سال تلاش مستمر، این سوال ذهن شهروندان افغانستان را به خود مشغول داشته است که نتیجه و دستاورد مشخص این امتیار دهی ها چه بوده است؟ آیا حکومت با سیاست های نرم خود توانسته است اعتماد طالبان را به مذاکرات سیاسی جلب کند؟ تاکنون طالبان هر گونه مذاکره با حکومت افغانستان را رد کرده است. زندانیان طالبان که از زندان های افغانستان آزاد شده اند، نیز اغلب شان دوباره به صفوف طالبان پیوسته اند. یک تعداد از زندانیان این گروه که در اثر چانه زنی ها و رایزنی های بسیار توسط حکومت پاکستان آزاد گردیدند، اکنون از سرنوشت آنها هم حکومت افغانستان و هم ایالات متحده آمریکا اظهار بی اطلاعی می کنند وبعید نیست که اینها نیز باطالبان پیوسته باشند.
دفتر قطر برای طالبان یک برد مهم سیاسی برای طالبان به حساب می آید. با باز شدن این دفتر طالبان به عنوان یک گروه سیاسی و نه تروریستی شناخته می شود وارتباطات و مذاکرات این گروه با دنیای خارج سهل تر و گسترده تر می گردد. از طرف دیگر تا زمانی که طالبان مذاکره با حکومت افغانستان را نپذیرد، ایجاد یک دفتر براین آنها چه سودی برای افغانستان خواهد داشت، جز این که حکومت افغانستان را در مسایل صلح و امنیت داخلی بیشتر در حاشیه قرار می دهد.
بنابراین مردم افغانستان به تلاش های صلح حکومت چندان امیدواری ندارند؛ البته این تنها  مردم افغانستان نیست که به پروسه صلح خوشبین نیستند؛ بلکه کشورهای خارجی نیز نسبت به دستاورد این گونه تلاش های یکجانبه تردید دارند. اظهارات سفیر ایالات متحده آمریکا در کابل نیز بیانگر نوعی تردید و حتا احساس ناکامی نسبت به پروسه صلح است. وی گفته است که روند صلح در افغانستان تا هنوز حتا شروع نشده است. پس  گفته می توانیم که حکومت افغانستان پس از این همه سال در نقطه صرف قرار دارد و هیچ گامی در این راستا بر نداشته است و هیچ زمینه و بستری را هم مساعد نکرده  تا در آینده نزدیک این گفتگو ها آغاز شود. پس هشدار هایی که داده می شد، امروز صورت عینی پیدا کرده و تمامی فرصت ها و سرمایه ها هدر رفته است.
بنابر این افغانستان باید تلاش کند که در این زمینه همکاری های مشترک و عملی کشورهای مهم و مؤثر منطقوی و بین المللی را فراهم سازد، زیرا تنها در پرتو ایجاد چنین همکاریی  است که صلح و امنیت  در افغانستان  امکان پذیر می شود.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار