افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : سه‌شنبه, 19 فوریه , 2013 لینک کوتاه خبر :

صلح با حاصل صفر در محاسبه سياست افغانستان

در چند سال اخير واژه “صلح”، بيشترين كاربرد را در محافل سياسي و فرهنگي افغانستان داشته است؛ اما هر چه در اطراف اين واژه زيادتر سخن گفته مي شود، از لحاظ مفهومي و چتر معنايي بيشتر در ابهام و تاريكي قرار مي گيرد.

حداقل چهار سال است كه صلح از اصلي ترين برنامه هاي حكومت به شمار مي آيد و كنفرانس هاي بين المللي، منطقه اي و داخلي متعددي در اين راستا تشكيل شده است؛ اما تا هنوز مردم افغانستان و حتا بسياري از نخبگان سياسي، نمي دانند كه منظور از صلح چيست؟ چارچوب آن كدام است؟ طرف هاي صلح كي هايند؟ و اجنداي صلح چه محورهايي را شامل مي شود؟ خطوط سرخ، زرد و آبي صلح كجا است؟
تا هنوز صدها زنداني طالبان به منظور تقويت پروسه صلح از زندان هاي افغانستان آزاد شده اند و محدوديت هاي زيادي در انجام عمليات نظامي بر ضد شورشيان طالب وضع شده است و در اثر مذاكرات و درخواست هاي مكرر حكومت افغانستان، نام رهبران و فرماندهان مهم طالبان از ليست سياه شوراي امنيت ملل متحد حذف شده اند و تعداد بيست و شش تن از زندانيان طالب با پافشاري حكومت از زندان هاي پاكستان هم آزاد شدند و اين تلاش ها همچنان در سطوح داخلي و خارجي جريان دارد.
دولت افغانستان اصرار دارد كه محدوديت هاي سفر رهبران طالبان به كشورهاي خارجي برداشته شود و به آنها اجازه داده شود تا به صورت آزادانه و بدون احساس ترس و هراس در افغانستان و ساير كشورها مسافرت نمايند. حتا ادبيات سياسي مقامات دولتي در رابطه با طالبان تغيير كرده و در مورد آنها از ادبيات نرم كار گرفته مي شود.
پس از چهار سال تلاش مستمر، اين سوال ذهن شهروندان افغانستان را به خود مشغول داشته است كه نتيجه و دستاورد مشخص اين امتيار دهي ها چه بوده است؟ آيا حكومت با سياست هاي نرم خود توانسته است اعتماد طالبان را به مذاكرات سياسي جلب كند؟ تاكنون طالبان هر گونه مذاكره با حكومت افغانستان را رد كرده است.
زندانيان طالبان كه از زندان هاي افغانستان آزاد شده اند، نيز اغلب شان دوباره به صفوف طالبان پيوسته اند. يك تعداد از زندانيان اين گروه كه در اثر چانه زني ها و رايزني هاي بسيار توسط حكومت پاكستان آزاد گرديدند، اكنون از سرنوشت آنها هم حكومت افغانستان و هم ايالات متحده آمريكا اظهار بي اطلاعي مي كنند وبعيد نيست كه اينها نيز باطالبان پيوسته باشند.
دفتر قطر براي طالبان يك برد مهم سياسي براي طالبان به حساب مي آيد. با باز شدن اين دفتر طالبان به عنوان يك گروه سياسي و نه تروريستي شناخته مي شود وارتباطات و مذاكرات اين گروه با دنياي خارج سهل تر و گسترده تر مي گردد. از طرف ديگر تا زماني كه طالبان مذاكره با حكومت افغانستان را نپذيرد، ايجاد يك دفتر براين آنها چه سودي براي افغانستان خواهد داشت، جز اين كه حكومت افغانستان را در مسايل صلح و امنيت داخلي بيشتر در حاشيه قرار مي دهد.
بنابراين مردم افغانستان به تلاش هاي صلح حكومت چندان اميدواري ندارند؛ البته اين تنها  مردم افغانستان نيست كه به پروسه صلح خوشبين نيستند؛ بلكه كشورهاي خارجي نيز نسبت به دستاورد اين گونه تلاش هاي يكجانبه ترديد دارند.
اظهارات سفير ايالات متحده آمريكا در كابل نيز بيانگر نوعي ترديد و حتا احساس ناكامي نسبت به پروسه صلح است. وي گفته است كه روند صلح در افغانستان تا هنوز حتا شروع نشده است. پس  گفته مي توانيم كه حكومت افغانستان پس از اين همه سال در نقطه صرف قرار دارد و هيچ گامي در اين راستا بر نداشته است و هيچ زمينه و بستري را هم مساعد نكرده  تا در آينده نزديك اين گفتگوها آغاز شود. پس هشدار هايي كه داده مي شد، امروز صورت عيني پيدا كرده و تمامي فرصت ها و سرمايه ها هدر رفته است.
بنابر اين افغانستان بايد تلاش كند كه در اين زمينه همكاري هاي مشترك و عملي كشورهاي مهم و مؤثر منطقوي و بين المللي را فراهم سازد، زيرا تنها در پرتو ايجاد چنين همكاريي است كه صلح و امنيت  در افغانستان  امكان پذير مي شود.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار