افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : پنج‌شنبه, 18 آوریل , 2013 لینک کوتاه خبر :

رسانه هاي داخلي در خدمت يا خيانت ملي؟!

تا به حال ايالات متحده امريكا، بريتانيا، فرانسه، آلمان، هالند، دانمارك و ساير كشورها، همچنين ادارات مختلف سازمان ملل از جمله يونسكو ميليون ها دالر براي سرپا نگهداشتن و بقاي رسانه ها در افغانستان صرف كرده اند.

نوح ميلر مدير مالي موسسه اينترنيوز افغانستان يكي ازNGOهاي رسانه اي كه در امريكا مستقر است، تحقيقي را در مورد پيشرفت رسانه ها در افغانستان انجام داد. در گزارش ميلر به استناد بانك اطلاعاتي مرجع هماهنگي كمك هاي مالي به افغانستان آمده است كه ۳۱  پروژه با بودجه  ۸/۵۶ ميليون دالر به زيرساخت هاي رسانه اي اختصاص يافته است اما جوامع بين المللي  ۸/۲۹ ميليون دالر تعهد كرده اند و از اين مبلغ فقط  ۷/۴  ميليون دالر به حساب ريخته شده و مسئولان، حق برداشت داشته اند.
علاوه بر اين، گزارش ميلر نشان مي دهد كه از اين مقدار پولي كه به حساب ريخته شده  ۲۲/۲  ميليون دالر فقط صرف برنامه هاي تبليغاتي و دروغ پراكني شده است. از زمان گزارش ميلر مدتي مي گذرد و ممكن است در اين فاصله كمك هاي بيشتري به حساب ريخته شده باشد. موسسه اينترنيوز به كمك يك اداره آمريكايي  ۱۴ ايستگاه راديويي در افغانستان راه اندازي كرده است. حمايت هايي نيز از طرف آلمان ها براي انجام و نشر فعاليت هاي  رسانه اي نيز صورت گرفته است. مردم ما شاهد هستند كه يك بار قوايي آمريكا  ۲۰۰ هزار راديوي ترانزيستوري رايگان در اختيار افغان ها قرار دادند كه اين خود نشان مي دهد تا چه حد اشغالگران به تبليغات و پروپاگنداي جنگي باورمند و متعهد هستند.
اما با همهء اينها باز هم تعداد انگشت شماري از رسانه ها و ادارات نشراتي كه واقعا مستقل بوده و در تلاش مراعات و اصول رسانه اي و نشراتي هستند در نتيجهء تهديدها و مزاحمت هاي مقامات امنيتي و دولتي قرار گرفته و مجبور به سانسور و نشر مطالب و موضوعات مورد پسند رژيم و مقامات دولتي ميشوند.  خبرنگاران بدون مرز مي گويند يكي از مهمترين مشكلات بر سر راه رسانه هاي مستقل و بي طرف در افغانستان سوءاستفاده مقامات امنيتي ، حكومتي و نيرهاي خارجي از رسانه ها براي رسيدن به اهداف سياسي بوده است.
خبرنگاران بدون مرز شواهد و مدارك بسيار متعدد در اختيار دارد كه فرقه ها و گروه هاي مختلف در افغانستان به تهديد، ارعاب، قتل و سركوب خبرنگاران پرداخته اند.
مديران و گردانندگان رسانه ها مي گويند كه تبليغ نقشي عمده در اين جنگ دارد و نشر انتقادات  نسبت به دولت در رسانه ها باعث شده است تا مقامات امنيتي برخي سانسورها را اعمال كنند. در ماه جنوري مديران رسانه هاي عمده براي دريافت ليست  ۲۴ مورد ممنوعه در اطلاع رساني احضار شدند. اين سند كه از جمله داشتن رابطه با طالبان، انتشار اخبار مغاير با سياست داخلي و خارجي  كشور و يا نيروهاي اشغالگر خارجي را ممنوع مي كرد.
رژيم كابل با استفاده از ارگان امنيت ملي سران رسانه هاي داخلي را وادار كرد تا در نحوهء گزارش دهي خود در مورد اوضاع  سياسي و امنيتي كشور منافع رژيم و حاميان خارجي انها را مد نظر بگيرند.
رياست امنيت ملي  براي رسانه ها يك هدايت نامه دو صفحه اي تسليم داد، تا مطابق به آن عمل نمايند. در اين هدايت نامه نكات آتي جلب توجه مي كند:
• از پخش عكس سران شورشي و تروريست( طالبان و مجاهدين) و مصاحبه با آن ها خود داري صورت بگيرد.
• از انتقاد نيرو هاي ائتلاف و آيساف ( امريكا و ناتو) خود داري شود.
• از اردوي ملي انتقاد نشود.
•  مجاهدين ( سران احزاب قبلي و وكيلان شورا ) به نام جنگسالار خوانده نشوند.
•  نشرات مخالف سياست خارجي افغانستان نباشد.
•  از نشر مطالب مبالغه آميز  و گمراه كن كه باعث هتك حرمت مقامات دولتي، به خصوص افراد عمده مي گردد، خود داري شود.
مقامات امنيتي به روزنامه نگاران دستور داده بودند كه از بكار گيري اصطلاح جنگ سالار خوداري كنند اما در عوض از تلاش هاي اردوي افغانستان حمايت كنند. عليرغم سرو صدايي كه اين سند به راه انداخت اما حامد كرزي تائيد كرد كه از سوي تهيه كننندگان اين سند مورد مشورت قرار گرفته است، چرا كه به نظر وي براي رژيم وي و به اصطلاح امنيت ملي كشور بايد مواردي را به حساب آورد.
اما بادريغ ودرد ،كه تمامي اين نشريه ها باوابستگي هاي معين، باطرزتفكرخاص، باحقارت و وعقده مندي هاي بيمارگونه وباحمايت افراد معلوم الحال درپي خيانت ، تخريب، تحقير و توهين ملت Â كمربسته اند. اين نشريه ها هرآنچه كه وجدان بيمارو ناپخته شان اجازه ميدهد در مقابل ديد خوانندگان قرارمي دهند. اين نشريه ها باگذشت هرروزدرين مسيرخيانت به ملت بيشترازگذشته وتند ترازقبل مصروف اند.
براي اثبات مطالب فوق الذكر لازم ميدانم تا همانند ضرب المثل مشت نمونهء خروار يك مثال را براي نمونه هاي حوادث و واقعات دوازده سال اشغال و جنايت اشغالگران و خيانت رسانه در مقابل آن را درذيل بيان دارم، اگر واقعا رسانه ها و منابع نشراتي مستقل، بي طرف و وابسته نباشند، پس چگونه ممكن است كه يك قريه و تمام باشندگان ان براي دو روز متوالي در محاصره كامل باشند و رسانه ها از آن بي اطلاع باشند؟
چگونه ممكن است كه بيش از ۲۸ تن بشمول ۱۱تن از اطفال و زنان به شكل وحشيانه اي به شهادت برسند و رسانه ها از ان بي اطلاع باشند؟
چگونه ممكن است كه بمباردمان هدفمند و ويراني منازل مسكوني و خانه هاي مردم ملكي جريان داشته باشد و رسانه ها از ان بي اطلاع باشند؟
واقعهء دردناكي كه در قريهء سجاوند ولسوالي بركي برك ولايت لوگر كه دو روز متوالي در محاصرهء اشغالگران خارجي و عوامل مزدور داخلي انها بوده و بيشتر از ۲۸ تن از زنان ، اطفال و پيرمردان به شكل فجيعي به شهادت رسيده اند. اين كشتار و بمباردمان هدفمند خانه ها و منازل مسكوني از يك سو بر قصاوت و جنايت ضد بشريت اشغالگران و از طرف ديگر بر خيانت نابخشودني در نتيجهء سكوت مطبوعات و رسانه ها صحه مي گذارد.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار