افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : سه‌شنبه, 22 ژانویه , 2013 لینک کوتاه خبر :

رتبه اول فساد اداري بعداز 12سال تلاش اداري

از فساد در نظام اداري به عنوان يك بيماري شديد نام برده مي شود، فساد نقض قوانين رسمي كشور براي تامين منافع و سود شخصي مي باشد. فساد مانند يك بيماري مسري از يك سازمان و نهاد به سازمان و نهاد ديگر سرايت مي كند.

به اين دليل اگر اين بيماري به موقع تشخيص داده نشود و مورد مداوا قرار نگيرد به زودترين فرصت تمامي نهادها و سازمان هاي موجود در سيستم سياسي را به تحليل برده و بيرحمانه فرو مي پاشاند. فساد اعتماد مردم به حكومت را خدشه دار مي سازد و ثبات سياسي را متزلزل و فرايند رشد اقتصادي را متوقف مي سازد. فساد، هنجارها و ارزش هاي ملي را به چالش مي كشد و هماهنگي و سازگاري در سيستم هاي اجتماعي را از بين مي برد.
افغانستان كشوري است كه نظام آن هميشه با فساد آغشته بوده و سطح پاسخگويي دولتمردان در برابر شهروندان بسيار اندك و ناچيز بوده است. فقدان محيط شفاف و پاسخگو در نظام اداري افغانستان، جستجوي يك راه حل براي محدود سازي فساد را ناممكن ساخته بود. از اينرو فرصت ارتكاب فساد براي كارمندان ادارات دولتي فراهم بوده و آنها هر طوري كه مي خواستند به اموال عمومي دست برد مي زدند.
مبارزه با فساد هيچگاه به شكل جدي و سازمان يافته در كشور شروع نشده و تمامي تلاش ها، كوشش ها و وعده ها در سطح شعار باقي مانده است.
در نظام پس از طالبان، مردم انتظار داشتند كه با تقويت و گسترش ارزش ها و نهادهاي دموكراتيك، ميزان شفافيت و پاسخگويي حكومت به مردم بيشتر شود و به اين ترتيب زمينه ها و بسترهاي ارتكاب فساد براي كارمندان دولتي نيز محدودتر گردد؛ اما متاسفانه با واريز شدن كمك هاي بي حساب و كتاب جامعه جهاني به افغانستان، نه تنها استراتژيي براي مبارزه با فساد سنجيده نشد كه زمينه هاي سوء استفاده از مقام و موقعيت هاي شغلي به صورت گسترده فراهم گرديد واين در حالي بود كه كمترين نظارتي در چگونگي انجام كار و ارائه خدمات توسط كارمندان وجود نداشت.
نبود يك سيستم نظارتي، ناكارآيي سيستم اداري، گستردگي قلمروهاي مستعد فساد، فقدان شفافيت و پاسخگويي در نظام اداري و بسياري از عوامل ديگر، سطح فساد در كشور را هر روز بالا مي برد و شبكه ها و نهادهاي بيشتري را با اين ويروس كشنده و خطرناك درگير مي سازد.
در افغانستان پس از آن كه معلوم شد، حجم عظيمي از كمك هاي جامعه جهاني در پستوهاي فساد گم شده است و اين كمك ها هيچ تاثيري در زندگي مردم و توسعه و بازسازي افغانستان نداشته است؛ موضوع فساد اداري و مبارزه با آن بر سر زبان ها افتاد و كاهش فساد به عنوان يك امر ضروري و اجتناب ناپذير در حفظ امنيت، ثبات و ايجاد يك حكومتداري خوب در افغانستان شناخته شد.
بر پايه اين شناخت تعدادي از كشورهاي كمك كننده و از جمله ايالات متحده امريكا حكومت افغانستان را متهم كرد كه در مصارف كمك ها غفلت كرده و جلوي فساد اداري را گرفته نتوانسته است.
در حالي كه حكومت همواره جامعه جهاني را در اين موضوع مقصر دانسته است؛ زيرا در ده سال گذشته هشتاد درصد كمك ها از سوي جامعه جهاني و مؤسسات و نهادهاي خارجي در افغانستان به مصرف مي رسيد و حكومت هيچ نقش و دخالتي در چگونگي مصرف اين كمك ها نداشته است.
در مورد مصارف كمك ها درست است كه مسئوليت سوء استفاده ها، كم كاري ها و غفلت ها متوجه دولت و جامعه جهاني مي باشد و هيچكدام نمي توانند با فرافكني از زير بار مسووليت ها شانه خالي كند؛ اما اين مساله سبب نمي شود كه ما از پديده فساد در ادارات دولتي افغانستان چشم پوشي نماييم. امروزه فساد در تمامي نهادها و سازمان هاي دولتي نفوذ و رسوخ نموده و نظام اداري كشور را از كارآيي انداخته است.
به همين دليل است كه همه ساله در گزارش هاي سازمان شفافيت بين المللي، افغانستان از لحاظ آلودگي به فساد در رتبه نخست جهان قرار مي گيرد.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار