افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : یکشنبه, 20 ژانویه , 2013 لینک کوتاه خبر :

جنگ براي صلح يا صلح براي جنگ؟!

گفتگوهاي صلح با مخالفان مسلح دولت در حالي به يك رويكرد غالب در گفتمان سياسي كشور تبديل مي شود كه صداي انفجار و وقوع انتحار همچنان مردم افغانستان را به وحشت مي اندازد و هرازگاهي جان تعدادي از شهروندان بي گناه را مي گيرد.

پس از يك بن بست طولاني مدت در تلاش هاي صلح، احساس مي شود كه با اتخاذ موضع شفاف تر و برداشتن گامهاي عملي تر از سوي كشور پاكستان در راستاي صلح، اميدواري هاي تازه اي در مسير صلح با شورشيان مسلح به وجود آمده است. سفر هيات شوراي عالي صلح به پاكستان و ديدار با مقامات بلند پايه آن كشور كه از جمله آزادي تعدادي از افراد طالبان از زندانهاي پاكستان را به دنبال داشت، نشان مي دهد كه پس از يك دوره بي اعتمادي ها و ناهمسويي ها ميان دو كشور، فضاي جديدي در روابط دو كشور حاكم مي شود. فضايي كه هر دو كشور كوشش نمايد، تا مشكلات و دشواري هاي مشترك را از طريق تفاهم و همكاري حل و فصل كرده و امنيت و ثبات منطقه اي را در امنيت هر يك از اين دوكشور جستجو كند.
نشست سه جانبه انقره در فضاي متفاوت تر از اجلاس گذشته برگزار شد و تعهدات محكم تري را از سوي اشتراك كنندگان براي تامين امنيت منطقوي به دنبال داشت. تلاش دفتر سازمان ملل متحد براي راه اندازي گفتگوهاي سياسي ميان گروه هاي مختلف افغانستاني و تاكيد حكومت آمريكا بر آغاز گفتگوهاي مستقيم با گروه طالبان، نشست پاريس و تلاش ها براي بازشدن دفتر طالبان در كشورهاي قطر و يا تركيه از موضوعاتي اند كه رويكرد صلح را در گفتمان سياسي كشور برجسته ساخته است.
اين رويكرد زماني غلبه پيدا مي كند كه نگراني ها در مورد اوضاع افغانستان پس از سال 2014 همچنان به قوت خود باقي است و ازهمين حالا بر سياست، اقتصاد و تجارت تاثير منفي گذاشته و روند تجارت در برخي زمينه ها را متوقف و يا با كندي مواجه كرده است.

اگرچه دولت افغانستان و جامعه جهاني بارها اطمينان داده اند كه اين كشور پس از سال 2014 به ناامني و اغتشاش بازنمي گردد، اما به باور مردم در صورتي كه جنگ داخلي اين كشور را فرا نگيرد، افزايش فقر و بيكاري در افغانستان حتمي خواهد بود و فقر و بيكاري منبع زايش و افزايش بسياري از بحران هاي اجتماعي ديگر خواهد شد و فرايند زيست جمعي مسالمت آميز در كشور را به خطر خواهد انداخت.
به هر صورت چيزي قابل تامل در تلاش هاي صلح اين است كه تا هنوز هيچ گام عملي در اين راستا برداشته نشده و هيچ تغيير مشهودي در موضع گيري طالبان به وجود نيامده است. بنابراين سوال اين است كه آيا پديده صلح حداقل در سطح تئوري به يك باور عام تبديل شده است؟ آيا دولت افغانستان، كشورهاي مهم منطقه و جهان و حلقات تصميم ساز در گروه هاي مسلح مخالف دولت به اين نتيجه رسيده اند كه ادامه جنگ به نفع هيچ يك از طرف ها نيست و در اين جنگ برنده و بازنده مطلقي وجود ندارد؟
اگر چنين چيزي قابل تاييد باشد، مي توانيم اميدوار باشيم كه طرف هاي دخيل در سايه همين باورها، منافع خود را در امنيت و ثبات سياسي افغانستان بدانند.
اگرچه گروه طالبان تا كنون واكنش مثبتي در رابطه با مذاكرات صلح نشان نداده و بر تشديد ناامني و جنگ و ايجاد رعب و وحشت در ميان مردم تأكيد كرده است؛ اما به طور قطع نمي توان گفت كه اين گروه در آينده نيز از چنين رويكردي پيروي خواهد كرد؛ زيرا ممكن است توافقات سياسي در پشت پرده و در جريان رايزني هاي پنهان شكل بگيرد.
به اين دليل همانطوري كه ما شاهد دگرگوني هاي عملي در رويكرد پاكستان هستيم؛ دور از امكان نخواهد بود كه چنين تغييراتي را در سياست گروه طالبان نيز شاهد باشيم. تغييراتي كه در مجموع منظومه صلح در افغانستان را تكميل خواهد كرد و زمينه و بستر مناسب براي زندگي مسالمت اميز و عاري از خشونت را فراهم خواهد آورد.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار