افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : شنبه, 25 آگوست , 2012 لینک کوتاه خبر :

جلوگیری از پدیده “حمله سبز بر آبی” ناممکن است!

حمله سربازان داخلی بر نظامیان خارجی که آمریکائیها برآن “حمله سبز برآبی” نام گذاشته اند، از چندی بدینسو به شدت افزایش یافته و نگرانی های گسترده ای را در آمریکا و افغانستان بمیان آورده است. تنها در طول دو هفته اخیر، ده سرباز ناتو که اکثرا آمریکایی می باشند، در نتیجه تیر اندازی سربازان داخلی از درون صفوف نیروهای امنیتی افغانستان کشته شده اند. دولت آمریکا در واکنش به آن، رییس ستاد مشترک ارتشش را به افغانستان فرستاد تا در مذاکره با همتایان افغانش و فرماندهان ناتو، برای جلوگیری از اینگونه حملات برنامه ریزی کنند. دولت افغانستان نیز جلسه فوق العاده شورای امنیت ملی را در این خصوص دایر کرد و از تدوین برنامه های تازه برای جلوگیری از وقوع چنین رویداد ها و مبارزه با نفوذی های دشمن در ساختار نیروهای امنیتی خبرداد. براین اساس قرار است دوسیه ها و اسناد هویتی تمامی بیش از سیصد و پنجاه هزار سرباز افغان، دوباره یکایک بررسی شود و در فرآیند جلب و جذب نیروهای امنیتی مقررات سختگیرانه تری وضع گردد. درسوی دیگر قاری یوسف احمدی سخنگوی گروه طالبان، در مصاحبه با یکی از روزنامه های فرانسوی این گونه حملات را استراتژی مرگبار و موثر طالبان در مقابله با نیروهای ناتو توصیف کرده و مدعی شده است که در دوهفته اخیر نفرات بیشتر از آنچه اعلان شده است را کشته اند.

رخنه به صفوف نیروهای امنیتی افغانستان یکی از خطرناک ترین تاکتیک های طالبان و “حملات سبز بر آبی” از مرگبار ترین روش های این گروه علیه نیروهای ناتو می باشد. در طول دو سال اخیر، از صدها نظامی ناتو که در افغانستان کشته شده اند، شمار زیاد از آنان، از این طریق به قتل رسیده اند. هرچند دولت افغانستان و نظامیان ناتو همواره تلاش کرده جلو این گونه حملات را بگیرد؛ اما تاکنون در این هدف خود ناکام مانده و این پدیده در حال گسترش است. با این حال، امید چندانی نیست که برنامه های جدید دولت افغانستان مبنی بر بررسی دو باره اسناد هویتی سربازان و یا طرح های پیشگیرانه ناتو در این خصوص، بتواند جلو این پدیده را بگیرد. به همان میزان که آمریکا و دولت افغانستان در تلاش جلوگیری از این پدیده در درون نیروهای امنیتی افغانستان می باشند؛ طالبان نیز در پی گسترش و تقویت این شبکه ها و دقت در رفتار نفوذی های خود در درون این ساختار می باشند. بنابراین در چنین شرایطی جلوگیری از این پدیده امری دشوار به نظر می رسد.
حقیقت این است که حمله سربازان افغان بر نیروهای خارجی از یک تاکتیک نظامی یا استراتژی جنگی صرف، اینک به پدیده رو به گسترش تبدیل شده که ریشه آن، نه در استراتژی نفوذ طالبان، بلکه در رویه نابخردانه سربازان خارجی و یک دهه اشغالگری از سوی آمریکا می باشد. امروزه تنها یک بخش از این حملات توسط نفوذی های طالبان انجام می شود؛ بلکه بخش عمده آن توسط کسانی اجرا می گردند که هیچگونه ارتباط سازمانی یا سیاسی با گروه طالبان و سایر مخالفین مسلح دولت افغانستان ندارند. کسانی که از بیدادگری ها و بی احترامی های سربازان آمریکا در برابر مردم افغانستان و اشغال نظامی کشورش از سوی بیگانگان به ستوه آمده و بدین ترتیب مبارزه با آن ها را از درون ساختار نیروهای امنیتی افغانستان شروع کرده اند. اینها در واقع نشانه های آغازین جنبش ملی گرایی است که در برابر یک دهه اشغالگری آمریکا در دو کشور عراق و افغانستان در حال شکل گیری بوده که جلوگیری از آن با توجه به واقعیت های عینی محال به نظر می رسد. نه می شود با تجویزهای چون مصالحه و مذاکره آنها را از بین برد و نه فشار نظامی کارآیی لازم را دارد؛ بلکه خروج بدون قید و شرط از افغانستان و کنار گذاشتن سیاست استعمارجویانه آمریکا در منطقه، تنها چیزی است که آن ها را آرام می کند. بنابراین آمریکا و دولت افغانستان در این خصوص با یک پدیده فراتر از یک تاکتیک نظامی و یا آنچه را که آنان تصورش را دارند، مواجه می باشند و قطعا طرح های پیشگیرانه آمریکا و یا برنامه های چون بررسی اسناد هویتی سربازان از سوی دولت افغانستان، هیچکدام قادر به جلوگیری از این پدیده نیستند.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار