افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : تحلیلی -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : یکشنبه, 5 فوریه , 2012 لینک کوتاه خبر :

افغانستان و خطرات پالیسی اتکای مطلق به کشورهای استعمارگر!

 

دولت افغانستان از آغاز تاکنون از حفظ تعادل در سیاست خارجی خود عاجز مانده و قادر نبوده تا در تعامل با کشورهای خارجی نوعی تعادل را میان کشورهای منطقه و غرب حفظ کند.

اکنون قطار دیپلماسی افغانستان در سراشیبی اتکای مطلق به کشورهای غربی به سوی سرازیری شتاب گرفته و دولت افغانستان تلاش می کند تا با امضای پیمان استراتژیک با کشورهای اروپایی و آمریکا به نحوی پس از سال 2014 نظام نیم بند و نوپای افغانستان از گزند بحران های اقتصادی و امنیتی مصئون بماند.

در حالی که دولتمردان افغانستان گمان می کنند، تکیه بر کشورهای غربی افغانستان را از بحران های سیاسی، امنیتی و اقتصادی نجات خواهد داد و دقیقا با همین ذهنیت رئیس جمهور کرزی برای بستن پیمان های استراتژیک راهی اروپا شده است اما از این حقیقت غافلند که تکیه کامل بر کشورهای استعماری همچون بریتانیا هرگز نمی تواند چتر امنیتی مصئونی برای دولت و ملت افغانستان ایجاد کند.

بستن پیمان های متعدد با کشورهای غربی بدون توجه به تشویش و نگرانی کشورهای قدرتمندی همچون چین، روسیه، ایران و پاکستان که بسیاری از آنها همسایه دیوار به دیوار ما بوده و در جریان های داخلی افغانستان تأثیرگذاری مستقیم دارند، ممکن است به معنای از باران گریختن و به زیر ناودان نشستن باشد. تعادل در ایجاد روابط با کشورهای خارجی برای کشور کم توانی مانند افغانستان که برای تأمین مواد خوراکی و انرژی روزانه خود به کشورهای همسایه وابسته است، یک امر حیاتی است و اگر دولت افغانستان نتواند این تعادل را در روابط خود برقرار نماید، نباید انتظار داشت که کشورهای منطقه نیز برای رفع نگرانی های خود از اقدامات بازدارنده استفاده نکنند که به طور طبیعی افغانستان عرصه تلاقی و برخورد منافع کشورهای منطقه و غرب خواهد بود.

در اینکه افغانستان به عنوان یک کشور مستقل حق دارد با هر کشوری که بخواهد پیمان امضا کند، حرفی نیست اما اینکه دولتمردان ما یکسره از کشورهای همسایه و منطقه بریده و تمام آمال خود را در بستن پیمان های رنگارنگ با کشورهای غربی جستجو کنند، به نظر می رسد آن آرزویی را که دولت افغانستان به دنبال آن است برآورده نکند.

البته رئیس جمهور کرزی بارها تلاش کرده در سخنانش به نحوی از نگرانی کشورهای همسایه از حضور درازمدت و ایجاد پایگاه های نظامی دایمی غرب و به ویژه آمریکا در افغانستان، بکاهد اما آیا این گونه سخنان در حالی که هواپیماهای جاسوسی سازمان سیا با عبور از مرزهای افغانستان در کشورهای همسایه به تجسس می پردازد و به چنگ آنها نیز می افتد؛ می تواند مانع اقدامات تلافی جویانه آنان شود.

هرچند دولت افغانستان تاکنون از برقراری تعادل لازم در روابط خود با کشورهای خارجی بی بهره بوده و نگرانی از سرنوشت افغانستان پس از سال 2014 آن را واداشته است که به اقداماتی از جمله بستن پیمان های استراتژیک با کشورهای غربی و ناتو دست بزند اما تجربه نشان داده است که اتکای مطلق به کشورهای با سابقه استعماری همچون انگلیس هرگز نمی تواند افغانستان را به ساحل نجات رسانده و رویای مردم افغانستان برای داشتن یک کشور آباد و آزاد را برآورده سازد. بلکه برعکس همین کشورهای استعمارگر نخستین قدرت هایی خواهند بود که منافع و ارزش های مردم افغانستان را زیر پا گذاشته و برای کمترین منافع خود همانند گذشته ما را قربانی خواهند کرد. دلیل این ادعا نیز شواهد زنده و به روز تجاوزات نیروهای غربی به ارزش ها و هتک مقدسات مردم افغانستان است.

به علاوه، در حالی که دست دولت افغانستان از هرگونه ابزاری برای اعمال فشار بر طرف مقابل برای عمل به توافقات و تعهدات خود خالی است، چگونه می تواند حتی در صورت انعقاد چنین پیمان هایی آنان را وادار به عمل به تعهدات شان نماید؟!

سرانجام باید گفت که اتکای کامل به دولت های غربی که سابقه استعماری طولانی دارند، اگر هم دست برخی از قدرت های منطقه همچون پاکستان را از دخالت مستقیم در امور افغانستان قطع کند که نمی کند؛ دست تطاول استعمارگران غربی بر سرنوشت کشور و مردم ما را باز کرده و افغانستان را برای همیشه عرصه تکتازی و جولان آنان قرار می دهد.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار