افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : یادداشت -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : شنبه, 29 اکتبر , 2016 لینک کوتاه خبر :

بی تفاوتی های حکومت، تروریست ها را جَری تر کرد!

تروریست

 

اگر حکومت از ابتدا راهکار جدی و مؤثری را برای حفاظت از جان افراد ملکی روی دست می گرفت، شاید امروز مخالفان تا این حد جرأت و جسارت پیدا نمی کردند که هر جا و هر زمانی که دلشان می خواهد مردم بیگناه را به قتل برسانند…

در شرایط جنگی بدون شک مردم بی گناه ملکی بیشترین صدمات و خسارات را متحمل می شوند. مردمی که در میدان های جنگ گیر می مانند و از هر طرف آماج گلوله باری قرار می گیرند، مردمی که خانه های شان ویران می شوند و کشت و مزارع شان آسیب می بیند. یکی از تاکتیک های همیشگی گروه طالبان در جنگ با حکومت افغانستان، استفاده ابزاری از نیروهای ملکی بوده است. طالبان در خانه های مردم سنگر می گیرند و از قریه ها حملات شان را آغاز می کنند و یا از نیروهای انسانی برای خودشان سپر دفاعی می سازند. در بسیاری موارد مین های جاسازی شده از سوی طالبان در سرک ها و راه های مواصلاتی سبب کشته شدن مردم بیگناه ملکی می گردد. حملات انتحاری و انفجاری نیز اغلب از میان مردم غیر نظامی قربانی می گیرند.

متأسفانه در سال های اخیر کشتار غیر نظامی از سوی گروه های مسلح به یک نورم تبدیل شده و کم کم به یک امر عادی بدل شده است. گروه های مسلح مخالف دولت بی باکانه بر مردم ملکی و غیر نظامی حمله می کنند، آنها را گروگان می گیرند و بیرحمانه سر می برند و یا به رگبار می بندند. این موضوع با این که از سوی مردم افغانستان و سازمان های بین المللی به شدت محکوم گردیده و خواهان برخورد جدی دولت در برابر کشتار بی رویه افراد ملکی شده اند؛ اما دولت تا هنوز یک راهکار جدی و مؤثری را برای حفاظت از جان افراد ملکی روی دست نگرفته است. چنانچه از ابتدا در برابر این مسأله واکنش جدی و سریع از سوی دولت نشان داده می شد، شاید امروز مخالفان تا این حد جرأت و جسارت پیدا نمی کردند که هر جا و هر زمانی که دلشان می خواهد مردم بیگناه را به قتل می رسانند…

پدیده راهگیری و گروگانگیری مسافران و سایر شهروندان کشور، در حال حاضر امنیت بسیاری از شهروندان را با خطر مواجه ساخته است. در مناطق ناامن مردم حتا برای رفتن بر سرکار و انجام امورات زندگی روزمره خود نیز احساس امنیت نمی کنند. مردم مناطق امن تر از مسیر راههای شان می ترسند و در عبور و مرور از سرک ها و جاده های عمومی با مشکل امنیت مواجه می باشند.

در سال های اخیر دهها مسافر بیگناه از مسیر راهها گرفته شده اند و سپس همه و یا تعدادی از آنها کشته شده اند. اوج این بیرحمی در رویداد دردناک سربریدن هفت تن زن، مرد و حتا دختر خورد سال مردم جاغوری در زابل، نشان داده شد و این رویداد تلخ علاوه بر این که سبب راه اندازی تظاهرات بی نظیر در تاریخ افغانستان گردید، واکنش تند کشورها وسازمان های بین المللی را نیز در پی آورد. انتظار می رفت که دولت در برابر کشتار افراد ملکی واکنش عملی و جدی نشان دهند؛ اما بدبختانه چنین نشد و این کشتار همانطور در هاله از ابهام ماند و به فراموشی سپرده شد.

از آن به بعد افراد غیر نظامی باربار در مناطق مختلف کشور از سوی افراد مسلح کشته شده اند. در ننگرهار، کندز، مسیر میدان وردک- بامیان، مسیر شمال و به تازگی کشته  شدن 33 تن مردم بیگناه ملکی در ولایت غور، روح و روان شهروندان افغانستان را جریحه دار کرد.

آیا جان شهروندان افغانستان برای حکومت ارزش دارد یا نه؟ کشته شدن 33 نفر در یک حادثه و در یک لحظه مسأله چندان کوچک و کم اهمیتی نیست که با صدور یک اعلامیه محکومیت به فراموشی سپرده شود. مرگ 33 نفر در افغانستان به معنای بیچارگی و ازهم پاشیدگی و بی سرنوشتی حداقل 33 فامیل است که مایحتاج اولیه زندگی شان از نتیجه کار و زحمات شبانه روزی این افراد تأمین می شد. پیامد مرگ 33 تن از شهروندان، آسیب دیدگی روح و روان تمام شهروندان افغانستان است که به امید بهبود وضعیت امنیتی در این کشور شب و روز شان را سپری می کنند. کشته شدن 33 تن، مرگ وجدان های جمعی است که در برابر این کشتار، تنها با یک اظهار تأسف بسنده کرده و وجدان خواب رفته خود را راحت می سازند. این کشتارها علاوه براین که روحیه یأس و ناامیدی را در جامعه تقویت می کند، اعتماد مردم را نسبت به کارکرد حکومت به حد اقل می رساند و در روابط مردم با دولت خدشه وارد می سازد.

اگرچه تعدادی از این گروگانگیری ها توسط گروه طالبان صورت گرفته و مسؤلیت آن را نیز این گروه به عهده گرفته اند، اما تعدادی دیگری از این جنایت های هولناک به گروه داعش نسبت داده می شود. حد اقل کاری که باید از سوی دولت در برابر این گونه مسایل انجام شود، این است که:

گروه حقیقت یاب تشکیل شود و به منطقه جنایت اعزام گردد، تا این گروه در باره ماهیت جنایت، چگونگی آن و عوامل جنایت، اطلاعات کافی به دست آورند و نتایج تحقیقات خود را به صورت مشروح در اختیار مردم قرار دهند. تا مردم بفهمند که دشمن آنها کیست؟ گروه طالبان، داعش، گروه های مسلح غیر مسؤل ویا گروه های دیگر؟

حکومت برای نشان دادن اقتدارخود و برای تسلی خاطر بازماندگان کشته شدگان، پیشگیری از تکرار همچو جنایت ها و به دلیل راضی نگهداشتن شهروندان کشور، یک حمله سریع را برای سرکوبی و پاکسازی منطقه از گروه های شورشی راه اندازی کند، تا عاملان جنایت هم متوجه شوند که اقدامات غیر انسانی آنها بدون پاسخ نمی مانند.

بدون تردید اگر این گونه اعمال با واکنش سریع و جدی از سوی حکومت مواجه شود و برای گروه های شورشی پیامد زیانبار جانی و مالی را به دنبال داشته باشد؛ در آینده آن گروه ها هرگز کشتار بی مورد غیر نظامیان را در دستور کارشان قرار نمی دهند.

پرسش اینجا است که چرا حکومت تا هنوز حتا یک مورد از موارد تلفات افراد ملکی را مستند سازی نکرده و مشخصا گروه خاصی را مسؤل ندانسته است؟

یک و نیم دهه است که این جنایات به دشمنان افغانستان نسبت داده شده و باشدیدترین الفاظ تقبیح شده است. اما سؤال این است که دشمنان مردم افغانستان کیستند؟ ده ها گروه تروریستی به اضافه گروه های مسلح غیرمسؤل در این کشور فعالیت دارند، نسبت دادن یک حادثه به تمام این گروه ها دقیقا کار درستی نیست. چون همه آنها در یک حادثه دست ندارند. دشمنان افغانستان مانند همان حیوان در تاریکی شده است که نه تعریف مشخص دارد و نه قابل شناسایی می باشد. شدیدترین الفاظ هم مشخص نیست که این شدیدترین الفاظ چه هستند و چه مفهومی را انتقال می دهند؟

از این رو محکومیت لفظی حکومت به هیچ وجه نمی تواند مسؤلیت آن را در برابر ابعاد جنایی و حقوقی این گونه قضایا توجیه نماید. دولت در برابر حفاظت جان و مال شهروندان مسؤلیت دارد و دراین رابطه باید بیش از حد حساس و جدی باشد.

حکومت باید به صورت واضح و مستند بگوید که این جنایات به دست کدام گروه صورت گرفته است. در مرحله بعد باید تدابیر نظامی و غیر نظامی را به منظور انتقام و سرکوب این گروه در سراسر کشور روی دست بگیرد.

تنها در این صورت است که مردم از کارکرد حکومت اظهاررضایت می کنند و به سردمداران حکومتی تکیه و اعتماد می کنند و آن را حافظ منافع و جان و مال خود می دانند.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار