افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : اخبار, خبر ویژه -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : دوشنبه, 1 دسامبر , 2014 لینک کوتاه خبر :

دستاورد سفرهای زیاد ریس جمهور

محمداشرف غنی در مدت دو ماه کاریش سفرهای متعددی داشت. اهداف کاریش را در سه خط مستقم، منحنی و منکسر کوتاه مدت، میان مدت و درازمدت دسته بندی کرد.

 

از پیامد سفرش به چین و سعودی هنوز وقت است که سخن گفت ولی نتیجه سفرش به پاکستان و نپال دریک خط مستقیم کوتاه مدت برهمگان آفتابی شد. آقای رییس جمهور به پاکستان رفت از رییس استخباراتش گرفته تا یک ملایی ملنگ صفت آن دیدن کرد تاباشد دل سنگ ایشان نرم شود و افغانستان از شر شورشیان آی اس آی پاکستان درامن شود درداکه نشد که نشد. آنچه را پاکستانی ها تحفه بخشیدن کابل را به ماتم گاه و قربان گاه آدمی بدل ساختند.

 

روزی نیست که آسمان کابل خون نبارد و زمین کابل از خون آدمیانش رنگین نشود و فرزندان کابل خوراک انتحاری نشوند. این تنها در کابل خلاصه نمی شود پکتیکا و ننگرهارداغدار هستند اشک می ریزند، اشک برای گورهای دسته جمعی شان برای فرزندان جوان شان. ملیشه های آنطرف دیورند اشک مادران پیچه سپید را جاری ساختند و قامت پدران داغدار را خم کردند.

 

سفر اشرف غنی به نپال و اشتراک ایشان در کنفرانس سارک (سازمان همکاری منطقوی جنوب شرق آسیا شامل کشورهای: بنگلادش، پاکستان، هند، سریلانکا، نپال، بوتان، مالدیو و افغانستان) کدام نتیجه معقول برای مردم افغانستان نخواهد داشت. سارک یک پروسه هند محوری است. ظاهرا به یک اتحادیه چند کشوریی با اهداف بلند مدت توسعه اقتصادیی کشورهای عضویی آن و حتی آسیا شهیر است ولی پشت صحنه هندوستان از این اتحادیه بیشتربهره کشی سیاسی می کند. وقتی سارک یک پروسه هندمحوری است پاکستان به هیج قیمت آماده نیست تا برنامه های هند در افغانستان تطبق شود. هنداز افغانستان برای گرفتن آسیای میانه استفاده می کند و از سویی هم بادرنظرداشت موقعیت ژیوپلتیک، ژیواستراتژیک افغانستان، افغانستان سنگرگاه خوبی برای آمریکا و هند است تا رقیب اقتصادی شان یعنی چین را شکست دهند تا نباید چین به شرق آسیا نفوذ کند و از آنجا به اروپا راه یابد.

 

در صورت مخالفت هندوستان و پاکستان کنفرانس سارک نتیجه لازم در پی نخواهدداشت و برای افغانستان فرصت خوبی نخواهد بود زیرا زاویه هدف جای دیگری است و بازی کنان کسانی دیگری اند. بااین سنجش آقای رییس جمهور از این سفردست خالی برگشت.

 

مشکل درکجاست و چه باید کرد؟ تکلیف افغانستان باسفرها و دست بوسی ها حل نمی شود. کرزی بیست و یک بار به پاکستان سفرکرد دستاوردش چه بود؟ یک فصل انتحار خرمن کاشتن همین. برای حل یک معادله پیچیده چند مساله را باید در نظرداشت:

 

نخست معادله را شناخت. بعد فرمول برای حل آن پیشکش کرد. بااین حال شما به نتیجه درست دست خواهی یافت والی شما قادر به حل معادله نخواهید بود و باخت شما حتمی است.

 

افغانستان میدان نبرد غول های اقتصادی نظیر آمریکا، چین و هند و کشورهای دیگری چون؛ ایران، عربستان، پاکستان و ترکیه است. دست درازی بیرونی ها برای ما مجال نفس کشیدن را نخواهد داد و الا اینکه خود سوراخ برای نفس کشیدن خود بسازیم. این یک طرف سکه است. طرف دیگر سکه مشکل درونی خودمان است. طرف داران اشرف غنی به فکرآن اند چگونه جمعیت اسلامی را فلج کنند و سران جمعیت را یکی پی دیگریی از صحنه سیاسی برون زنند. از سویی هم حامیان اردوگاهی اصلاح طلبان بی عیب نیستند. علاوه برآن در داخل کشور مشکل تضاد طبقاتی است، ناسونیالیست های قومی و مذهبی زنده است. کش وقوس بندی های زبانی تاختن یک قوم برقوم دیگربه بهانه زبان فارسی/پشتو چالش جدی دیگری است که ملت افغانستان را به جزیره های تکه و پارچه تجزیه کرده است.

 

آنجا فرهنگ هم پذیری سالها قبل دفن شده است. سخن برسرملت شدن نیست. اگر وزارت سهم تاجیک بود باید همه کارمندانش تاجیک باشد و اگر وزارت پشتون بود همه کارمندانش پشتون باشد همین گونه هزاره و ازبیک این سنت نامیمون کارد را به استخوان رساند. اقلیت های قومی در فرود گاه فراموشی فروغلطیدن کسی به فکر کسی نیست جزبرتری طلبی قومی و زبانی. با این ساز برگ ها نارسایی هانمی شود یک ملت مستقل و واحد شد. برای رهبران افغانستان لازم است نخست بت های تعصب گرایانه را در درون خود بشکنند. اصلاحات و هم دیگرپذیری را درخود پرورش دهند.

 

ملت شدن و مولفه های ملت شدن را یاد بگیرند. تعریف درست از دوست، دشمن، مخالف سیاسی و برادر ناراضی داشته باشند. در فاز بعدی به همسایه گان و کشورهای دوست و همکاران بین المللی شان برنامه داشته باشند. وقتی غنی با عبدالله قادر نیستند در درون خود سازش کنند دست بوسی ملای پاکستانی درد را دوا نخواهد کرد. این عمل شرف و عزت پنج هزار ساله ی مارا زیرسوال برد. چگونه ریس جمهور یک کشور دروازه یک ملا را دقلباب زد و در آخر روز فتوای جهاد از زبان همان ملا صادر شد.

 

این نشان می دهد که هرقدرما دست بوسی کنیم به همان اندازه زخم می خوریم. شرافتمندانه خواهد بود که از سیاست تضرع و برادر خواندن و مخالف سیاسی خواندن دست برداریم. مسیر دیگری را خط کشی کرد و اهداف دیگری را اولیت بندی نمود زیرا جاده یک طرفه نتیجه اش مرگ است که داریم تجربه می کنیم.

 

 

عنایت الله مبارز

 

 

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار