افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : اخبار -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : یکشنبه, 25 دسامبر , 2011 لینک کوتاه خبر :

تنها راه حل افغانستان یک دیکتاتور قابل قبول است!

آشفتگی اوضاع سیاسی کشور در این ماه های اخیر سبب شده تا هر یک از مقامات داخلی و خارجی به اظهار نظر درباره آینده سیاسی افغانستان بپردازند و ایده هایشان را مطرح نمایند.

به عنوان نمونه کای آیدی نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در افغانستان مدعی است: ” باید از راه های مسالمت آمیز و مذاکره با گروه های مخالف، به خشونتها پایان داد”. ملا عبدالسلام ضعیف سفیر پیشین طالبان در اسلام آباد میگوید:”عربستان سعودی برای حل مشکلات افغانستان مرجع خوبی است و شاید هم آخرین مرجع باشد”. جو بایدن، معاون رئیس جمهوری آمریکا بر این باور است که طالبان دشمن آمریکا نیستند و با بازگشت به کابل می توانند همپیمان واشنگتن باشند”!!! مقامات داخلی هم که در تلاش برای تاسیس دفتر سیاسی برای طالبان هستند تا از این طریق به بحران سی سال کشور پایان دهند.

واقعیت این است که بازگشت طالبان به کابل و سهیم ساختن آنها در قدرت، ایده ای جدید و نو نیست، زیرا تحمیل حاکمیت قبیله ای و جلوگیری از تشکیل یک حکومت ملی و مردمی سالهاست که از سوی آمریکا و انگلیس در افغانستان طرح ریزی و اجرایی شده است. اکنون نیز غرب با مطرح ساختن این موضوع در تلاش است تا بین دولتمردان افغانستان و رهبران جهادی ایجاد نفاق نماید تا در این آب گل آلود، موجودیت خود را در افغانستان دائمی سازد.

پیش از این غربی ها برای ماندن در افغانستان برنامه های دیگری داشتند. احیاء تروریزم، جنگ های داخلی، گسترش حملات انتحاری، ایجاد نفاق و برهم زدن وحدت ملی، ارتقاء فساد و جرایم، ضعیف نگه داشتن اردو و پولیس ملی و استفاده از شیوه های مافیایی و استخباراتی همه بهانه بود، برای ماندن بیشتر در کشور ستمدیده ما.

اما در آخرین این طرح ها، مساله ای از سوی یک از مقامات انگلیس مطرح شده است که جای تعجب و سوال و البته تفکر دارد. چندی پیش کوپر کولز سیاستمدار پرنفوذ بریتانیا گفته بود: بهترین راه حل برای مشکل افغانستان به قدرت رسیدن یک دیکتاتور قابل قبول در کابل می باشد.

آقای کولز توضیح نداده بود که “دیکتاتور قابل قبول” یعنی چه؟ قابل قبول برای انگلیس و امریکا یا برای مردم افغانستان؟ سوالاتی که در اینجا مطرح است اینکه دیکتاتور چگونه می تواند قابل قبول باشد؟ از سویی تعیین نوع رژیم و شیوه اداره کشور، از صلاحیت مردم است یا از صلاحیت خارجی ها؟

آنچه واضح است آنکه رفتار سیاسی غرب در قبال افغانستان برای مردم ما روشن نیست و هیچ کس درست نمیداند که آنها در افغانستان چه میخواهند؟ ولی آنها از همه بهتر میدانند که برای حفظ منافع خودشان چه میکنند و چه باید بکنند.

با این توضیح، یک حدس و گمان پر رنگ می شود، آن هم اینکه غربی ها می خواهند بعد از کرزی چه کسی به قدرت برسد که از هم اکنون برای او برنامه ریزی نمایند؟ شواهد نشان می دهند که آمریکاییها در تلاشند با مطرح کردن بازگشت مخالفین به کابل، زمینه را برای پیوستن رهبران مخالفین به دولت فراهم آورند و در راس این هدف آنها، گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی به عنوان متحد آینده قرار دارد.

زمینه این بازگشت که البته هنوز در حد یک فرضیه و حدس می باشد، را نیز بصورت کمرنگی مطرح کرده اند. همان طرح پیشنهادی که چندی پیش گلبدین حکمتیار به عنوان راهکاری برای پایان دادن خشونتها در افغانستان ارائه نمود که در بخش نخست آن تعیین یک جدول زمانی برای خروج نیروهای خارجی از افغانستان مطرح گردیده بود. البته گفته می شود گفتگوهایی بسیار محرمانه نیز بین این جناح مخالف و غرب صورت گرفته است.

به هر حال زمان نشان خواهد داد که این دیکتاتور قابل قبول غرب، حکمتیار است یا نه؟ ولی هرکس باشد برای آنها مهم نیست که این شخص برای مردم افغانستان قابل قبول باشد، انها دنبال شخصی میگردند که برای خودشان و پاکستان قابل قبول و مورد اعتماد باشد!

منبع: افغان پيپر

آشفتگی اوضاع سیاسی کشور در این ماه های اخیر سبب شده تا هر یک از مقامات داخلی و خارجی به اظهار نظر درباره آینده سیاسی افغانستان بپردازند و ایده هایشان را مطرح نمایند.

به عنوان نمونه کای آیدی نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در افغانستان مدعی است: ” باید از راه های مسالمت آمیز و مذاکره با گروه های مخالف، به خشونتها پایان داد”. ملا عبدالسلام ضعیف سفیر پیشین طالبان در اسلام آباد میگوید:”عربستان سعودی برای حل مشکلات افغانستان مرجع خوبی است و شاید هم آخرین مرجع باشد”. جو بایدن، معاون رئیس جمهوری آمریکا بر این باور است که طالبان دشمن آمریکا نیستند و با بازگشت به کابل می توانند همپیمان واشنگتن باشند”!!! مقامات داخلی هم که در تلاش برای تاسیس دفتر سیاسی برای طالبان هستند تا از این طریق به بحران سی سال کشور پایان دهند.

واقعیت این است که بازگشت طالبان به کابل و سهیم ساختن آنها در قدرت، ایده ای جدید و نو نیست، زیرا تحمیل حاکمیت قبیله ای و جلوگیری از تشکیل یک حکومت ملی و مردمی سالهاست که از سوی آمریکا و انگلیس در افغانستان طرح ریزی و اجرایی شده است. اکنون نیز غرب با مطرح ساختن این موضوع در تلاش است تا بین دولتمردان افغانستان و رهبران جهادی ایجاد نفاق نماید تا در این آب گل آلود، موجودیت خود را در افغانستان دائمی سازد.

پیش از این غربی ها برای ماندن در افغانستان برنامه های دیگری داشتند. احیاء تروریزم، جنگ های داخلی، گسترش حملات انتحاری، ایجاد نفاق و برهم زدن وحدت ملی، ارتقاء فساد و جرایم، ضعیف نگه داشتن اردو و پولیس ملی و استفاده از شیوه های مافیایی و استخباراتی همه بهانه بود، برای ماندن بیشتر در کشور ستمدیده ما.

اما در آخرین این طرح ها، مساله ای از سوی یک از مقامات انگلیس مطرح شده است که جای تعجب و سوال و البته تفکر دارد. چندی پیش کوپر کولز سیاستمدار پرنفوذ بریتانیا گفته بود: بهترین راه حل برای مشکل افغانستان به قدرت رسیدن یک دیکتاتور قابل قبول در کابل می باشد.

آقای کولز توضیح نداده بود که “دیکتاتور قابل قبول” یعنی چه؟ قابل قبول برای انگلیس و امریکا یا برای مردم افغانستان؟ سوالاتی که در اینجا مطرح است اینکه دیکتاتور چگونه می تواند قابل قبول باشد؟ از سویی تعیین نوع رژیم و شیوه اداره کشور، از صلاحیت مردم است یا از صلاحیت خارجی ها؟

آنچه واضح است آنکه رفتار سیاسی غرب در قبال افغانستان برای مردم ما روشن نیست و هیچ کس درست نمیداند که آنها در افغانستان چه میخواهند؟ ولی آنها از همه بهتر میدانند که برای حفظ منافع خودشان چه میکنند و چه باید بکنند.

با این توضیح، یک حدس و گمان پر رنگ می شود، آن هم اینکه غربی ها می خواهند بعد از کرزی چه کسی به قدرت برسد که از هم اکنون برای او برنامه ریزی نمایند؟ شواهد نشان می دهند که آمریکاییها در تلاشند با مطرح کردن بازگشت مخالفین به کابل، زمینه را برای پیوستن رهبران مخالفین به دولت فراهم آورند و در راس این هدف آنها، گلبدین حکمتیار رهبر حزب اسلامی به عنوان متحد آینده قرار دارد.

زمینه این بازگشت که البته هنوز در حد یک فرضیه و حدس می باشد، را نیز بصورت کمرنگی مطرح کرده اند. همان طرح پیشنهادی که چندی پیش گلبدین حکمتیار به عنوان راهکاری برای پایان دادن خشونتها در افغانستان ارائه نمود که در بخش نخست آن تعیین یک جدول زمانی برای خروج نیروهای خارجی از افغانستان مطرح گردیده بود. البته گفته می شود گفتگوهایی بسیار محرمانه نیز بین این جناح مخالف و غرب صورت گرفته است.

به هر حال زمان نشان خواهد داد که این دیکتاتور قابل قبول غرب، حکمتیار است یا نه؟ ولی هرکس باشد برای آنها مهم نیست که این شخص برای مردم افغانستان قابل قبول باشد، انها دنبال شخصی میگردند که برای خودشان و پاکستان قابل قبول و مورد اعتماد باشد!

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار