بخش : اخبار, خبر ویژه -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : پنجشنبه, 20 نوامبر , 2014 لینک کوتاه خبر :

بیکاری را چگونه از کشور محو کنیم؟

اگر بیکاری در یک مملکت ده درصد باشد می گویند که در این مملکت رکود اقتصادی است. در کشور ما که در ده میلیون، چهار و نیم میلیون بیکار داریم، پس درصدی رکود اقتصادی ما چهل درصد می شود.

 

محترم محمد علی افتخاری سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی، شمار بیکاران کشور را 4.5 میلیون نفر اعلام کرد و بیکاری را یکی از عوامل اصلی مهاجرت افغان ها به خارج از کشور دانست.

 

به گفته وی از میان ده میلیون افغانستانی واجد شرایط کار، اکنون چهار و نیم میلیون نفر بیکارند که این میزان بیکاری آسیب های اجتماعی زیادی را به دنبال خواهد داشت.

 

یکی از مشکلات عمده ی پیش رو برای دولت جدید بیکاری است که اکثر طبقه جوان از آن رنج می برند و گفته می شود تاثیرات بسیاری بر ناامنی، مهاجرتهای میلیونی، فرار مغزها، جرایم و اعتیاد دارد.

 

در سیزده سال گذشته پالسی منظم و سنجیده شده ای برای حل مسایل اقتصادی افغانستان مطرح نبوده است. پالسی که دیگر کشورها وضع می کند پالسی مالیاتی و پولی، پالسی های مشوق و پالسی های دسترس به پول سبب می شوند که سطح عدم اشتغال پایین بیاید.

 

متاسفانه نه تنها این پالسیها نبوده اند بلکه پولهای سرازیر شده به افغانستان نیز برای اولویت ها تعیین نشدند. بیکاری برای یک ملت مهمترین رکن اقتصادی است. اگر بیکاری در یک مملکت ده درصد باشد می گویند که در این مملکت رکود اقتصادی است. در کشور ما که در ده میلیون، چهار و نیم میلیون بیکار داریم، پس درصدی رکود اقتصادی ما چهل درصد می شود.

 

پالسی پیشنهادی به دلوت جدید یک پالسی تقلید شده از اقتصادهای موفق جهان است به نام اقتصاد راهنمایی شده بازار آزاد. به این معنا که دولت مواظب است و معلومات جمع می کند تا یک سرمایه گذار در سرمایه گذاری خود ناکام نماند. در ممالک بزرگ جهان این موضوع چندان مطرح نیست و ما باید در نظر بگیریم که در افغانستان سرمایه ملی مجموعه سرمایه هایی است که افراد دارند. سرمایه حکومت سرمایه ملی ما نیست، سرمایه تمامی افراد است.

 

پالسی های مشوق نه تنها برای سرمایه گذاری موفق راهنمایی می کند بلکه سرمایه گذاران را تشویق می کند که فرار نکنند. پالسی های مهم برای افغانستان، ساختن فابریکه های برق از منابع خود ما است که باید توسط سکتور خصوصی صورت بگیرد.

 

موضوع دوم، خط ریل است که برای کشور بسیار مهم می باشد، چون انتقالات ما قیمتی است. موضوع سوم، زراعت است. برای رشد در افغانستان باید سه بیلیون دالر برای سرمایه گذاری موجود باشد. یک بیلیون دالر در زراعت، یک بیلیون دالر در صنعت و خدمات و یک بیلیون دالر در کسبه و پیشاوری. اگر یک بیلیون دالر قرضه داده شود ما سالانه دوصد هزار پروژه را تمویل می کنیم.

 

در مورد خانه سازی ما باید کمپانی های افغانستانی را تشویق کنیم تا هم سرمایه های خود را بیاورند و هم افغانستان را بسازند. اگر در جاهایی که لازم نیست کمپانی های بزرگ را دعوت کنیم فرار سرمایه صورت می گیرد و تنها در مواردی که ظرفیت کاری نداریم از کمپانی های خارجی دعوت کنیم. در مورد پیشاوری و کسبه کاری ما می توانیم ظرف پنج سال یک میلیون و پانصد هزار کار خلق کنیم.

 

البته سطح بیکاری در افراد تحصیل کرده کمتر از افرادی است که تحصیلات ندارند. متاسفانه افراد تحصیل کرده در کشور می خواهند در دولت کار کنند. این امر پدیده ای بسیار خطرناک و یکی از عوامل فساد گسترده در دولت است. دیدگاه حکومت در این مورد چیست؟ آیا حکومت باید بزرگتر شود، یا حکومت وظیفه نظارت و پالسی سرمایه گذاری را ایجاد کند تا جوانان در بیرون از دولت مثلا در صنعت کار کنند؟

گزارش تصویری
پربازدیدها
آخرین اخبار