افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : اخبار, تحلیلی -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : دوشنبه, 25 می , 2015 لینک کوتاه خبر :

آیا تفاهمنامه با پاکستان می تواند پیام آور صلح باشد؟

تفاهمنامه ای که میان پاکستان و افغانستان امضا شده اعتراض های بسیاری را برانگیخته است و بسیاری ها با آن مخالفت کرده اند. در این میان عده ای هم دیدی خوشبینانه به آن دارند و معتقد هستند که پاکستان استراتژی خود را تغییر داده است. واقعیت ماجرا چیست؟ آیا این تفاهمنامه می تواند پیام آور صلح و ثبات در کشور باشد؟

 

فهیم دشتی روزنامه نگار در برنامه «آماج» گفت: عکس العمل های مردم در کشور ما نسبت به تفاهم نامه احساساتی است. مردم ما مردمی احساساتی هستند اما در بسیاری از موارد نبایداحساساتی عمل کنند. اینکه می گویند امضای تفاهم نامه با آی اس آی پاکستان خیانت ملی است، اعتقادی درست نیست.

 

ما باید این تفاهم نامه را جزء به جزء بررسی کنیم و اگر بندی مورد اشکال وجود داشت انتقاد کنیم نه اینکه کل آن را مورد انتقاد قرار دهیم.به طور مثال دو بند در مطبوعات به نشر رسیده که می توانند مورد انتقاد باشد. یک مورد که می گوید به بازجویان پاکستانی اجازه داده می شود، از اسیران پاکستان در زندان های افغانستان بازجویی کنند. این خلاف منافع ملی افغانستان است. مورد دیگری که گفته می شود هر دو سازمان در بربر سازمان های استخباراتی دشمن مشترک عمل می کنند، واضح است که پاکستان می خواهد از این کارعلیه سازمان استخباراتی هندوستان استفاده کند. اینکه ما از آن علیه چه کسی استفاده می کنیم مشخص نیست چرا که دشمن ما، قبلاً پاکستان بوده و حالا با استخبارات آن تفاهم نامه امضا می کنیم.

 

وی ادامه داد: پس باید به صورت موردی از آن انتقاد کرده و اظهار نظر کنیم. درست است که پاکستان دشمن ما بوده است و تا به حال جنگ های زیادی برافروخته و ما قربانیان زیادی داده ایم اما هیچ سیاستی در دنیا پایدار نیست.پاکستان حالا سیاست خود را می خواهد تغییر دهد.

 

دشتی دلیل ایجاد این تفاهم نامه را چنین بیان کرد: منطقه ما در حال تغییرات بزرگی است و کشورهایی که بزرگتر، قدرتمندتر هستند و ظرفیت های بیشتری دارند، می دانند که این تغییرات چیست. هندوستان، پاکستان، ایران و ترکیه از جمله این کشورها هستند. هر کدام از اینها بر مبنای منافع ملی خود می خواهند از این تحول بیشترین استفاده را کنند. این تغییرات و تحولات بزرگ در منطقه بر اساس منافع کشورهای خاصی نمی آید بلکه بر اساس متغیرهای بزرگ اقتصادی دنیا می آید. چه بخواهیم و چه نخواهیم این تغییرات خواهد آمد. ما هم جزء این تغییرات هستیم.

 

این روزنامه نگار درمورد امضای تفاهم نامه به پاکستان اعتماد داشته و توضیح می دهد: امنیت ملی ما، امنیت ملی ضعیف سال 2001 یا قبل از آن نیست. امنیت ملی یک سازمان قدرتمند است که می تواند در برابر بازی های استخباراتی پاکستان بازی کند. قبلاً بازی کرده و از بازی خود نتیجه هم گرفته است و همین بازی هم باعث شده است که پاکستان را مجبور بسازد که بر سر میز معامله بیاید. اینطور نیست که پاکستان به خاطر منافع ما پیشنهاد این تفاهم نامه را داده باشد. پاکستان به عنوان کسی که سالها حربه هایی علیه ما داشته و از آن استفاده می کرده و ما هیچ چیزی علیه آن نداشتیم، جنگ خود را در افغانستان آورده بود و خود در آرامش زندگی می کرد اما حالا چنین نیست. حالا اگر دو انفجار در کابل می شود یکی در پاکستان هم می شود. حالا ما هم حربه هایی داریم که علیه این کشور استفاده کنیم. پس نباید امنیت ملی خود را دست کم نگیریم.

 

وی دلیل تمایل پاکستان به صلح اما وجود ناامنی در افغانستان را این گونه تشریح می کند: اصطلاحی به نام آرامش قبل از طوفان در ادبیات ما وجود دارد. ناآرامی هایی که در کشور ما وجود دارد طوفان قبل از آرامش است. پاکستانی ها بر اساس توافقاتی که با افغانستان کرده اند که جزییات آن هنوز بیرون نیامده است، گروههای ازبک و چچن و تاجیک را از خاک خود بیرون کرده است. حالا آنها به افغانستان آمده اند، نیاز دارند برای خود پایگاه داشته باشند. به کشور خود نمی توانند بروند. به سوریه و عراق هم نمی ورند چون هدف آنها، آنجا نیست. یگانه خالی گاهی که برای آنها باقی می ماند افغانستان است. آنها در اینجا جنگ را آغاز کرده اند اما ادامه جنگ نیاز به پشتوانه قوی دارد اما آنها دیگر این پشتوانه را ندارند. این جنگی درازمدت نیست.

 

دشتی در خصوص طالبانی که در افغانستان در حال جنگ هستند عنوان کرد: در یبن طالبان و گروههای تروریستی که در منطقه فعال هستند، دو تقسیم بندی وجود دارد، یکی آنهایی هستند که برای صلح آماده هستند، یکی آنهایی هستند که تا آخر می جنگند. همان طالبانی که حالا وارد افغانستان شده اند از جمله کسانی هستند که تا آخر می جنگند. پس هیچ راهی ندارد مگر اینکه آنها کشته شوند. درست است که آنها حدود ده ماه قبل زمانی که افغانستان هرج و مرج انتخابات بوده به اینجا آمدند و اکمالات و جایگاه برای خود مشخص کرده اند اما باید به این موارد توجه کنیم که در چهارده سال گذشته حتی یک بار نشنیدیم که در یک منطقه دو صد طالب یکجا کشته شود که در قندوز این اتفاق افتاد. حالا این طالبان کسانی هستند که باید کشته شوند، هم پاکستان و هم افغانستان تصمیم گرفته اند که آنها را از بین ببرند. به همین دلیل است که میزان ناامنی ها در افغانستان افزایش یافته است. موضوع دیگری هم وجود دارد که پاکستان سیاستی کاملاً یکدست ندارد. تعدادی هنوز در پاکستان هستند که فکر می کنند تروریست می تواند برایشان یک حربه بر ضد افغانستان و برخی کشورهای منطقه باشد اما آنها در موضعی پایین تری نسبت به کسانی که می خواهند استراتژی را تغییر دهند هستند.

 

وی در پایان گفت: پاکستان ستیزی در کشور ما بسیار قوی عمل می کند. تا به حال که همیشه ما با پاکستان رو به رو جنگیده ایم اما این موضوع به این معنا نیست که وقتی تغییری ایجاد شود و زمینه ای پیدا شود که دو کشور به جای دشمنی با یکدیگر همکاری کنند تا از این مصیبت خلاص شویم، از آن پیشگیری نکنیم.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار