افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : خبر ویژه 4, مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : سه‌شنبه, 10 جولای , 2012 لینک کوتاه خبر :

سراب صلح و مذاکره با طالبان

 

در حالی که تا هنوز نتایج ملموس و آشکاری در مذاکرات صلح مشاهده نمی‌شود، رئیس جمهور کرزی در یک کنفرانس مطبوعاتی در جاپان گفته است، گروه طالبان آماده است که با حکومت افغانستان مذاکره کند. اینگونه ادعاها پیش از این نیز از سوی مقامات بلند رتبه دولتی مطرح شده بود، اما چنین ادعاهایی هیچگاه به واقعیت تبدیل نشده است. اگرچه گروه طالبان از موضع سرسختانه و انعطاف ناپذیرانۀ خود اندکی عقب نشینی کرده است و مذاکرات پنهانی این گروه با مقامات آمریکایی در قطر نمایانگر این عقب نشینی طالبان می‌باشد.

 

اما معلوم نیست که آیا این رویکرد یک عمل تاکتیکی از سوی طالبان بوده است که به منظور به دست آوردن پول، امکانات و آزادی زندانیان‌شان از زندان گوانتانامو و کسب مشروعیت سیاسی به مذاکره مستقیم با مقامات آمریکایی تن داده‌اند و یا این که می‌توان آن را نشانه یک تغییر واقعی در سیاست‌های طالبان قلمداد نمود؟ هنوز از اظهارات، موضع‌گیری‌ها و عملکردهای گروه طالبان نوعی تغییر و انعطاف پذیریی که پیوستن این گروه را به پروسۀ صلح امکان پذیر سازد، فهمیده نمی‌شود. حملات انتحاری و نظامی این گروه بر مناطق مختلف افغانستان در ماه‌های اخیر شدت پیدا کرده و کشتار افراد ملکی توسط این گروه افزایش بی‌سابقه‌ای یافته است. هنوز این گروه در اظهار نظرهای رسمی اش هر نوع مذاکره با حکومت افغانستان را رد کرده است.

 

در ماه های اخیر اعضای شورای عالی صلح تلاش‌های زیادی کرده‌اند تا با برخی افراد سرشناس طالبان دیدار و گفتگو کنند، اما این تلاش‌ها تا کنون به سرانجام نرسیده و طالبان روی خوش به حکومت افغانستان نشان نداده است.

از سوی دیگر در سخنان رئیس جمهور هم نوعی پارادوکس و دوگانگی مشاهده می‌شود؛ از یک طرف از گرایش و علاقه‌مندی گروه طالبان به مذاکرات صلح خبر می‌دهد و از سوی دیگر نقش پاکستان را به این دلیل در پروسه صلح با اهمیت و غیرقابل انکار می‌داند که پاکستان با نفوذی که بر رهبران طالبان دارد، می‌تواند آنها را برای مذاکره با حکومت افغانستان راضی سازد. این نشان می‌دهد که رهبران طالبان در ارتباط با قضایای افغانستان استقلالیت ندارند و تابع دستور و اشارۀ برخی مقامات و حلقات پاکستانی‌ می باشند. در این صورت چگونه می‌توانیم بگوییم که طالبان به مذاکرات سیاسی علاقه دارند و می‌خواهند به پروسۀ صلح بپیوندند؟

 

به هر حال مردم افغانستان خوش خواهند شد که جنگ و ناامنی در کشور از طریق صلح، مفاهمه و مذاکره میان حکومت افغانستان، نمایندگان مردم و رهبران طالبان حل و فصل شود؛ اما نکتۀ مهم این است که چنانچه طالبان به هر دلیلی راه خشونت و جنگ را برگزینند، دیگر نباید حکومت افغانستان همانند چند سال گذشته تمام داشته‌ها و سرمایه‌های خود را در سبد طالبان بریزد، تا آنها را به صلح و مذاکره با حکومت افغانستان راضی سازد.

 

صلح و امنیت در افغانستان از موضوعات اساسی و ضروری محسوب می‌شود که بدون آنها توسعه، پیشرفت و تطبیق پروژه‌های ملی با کندی مواجه می‌شود؛ اما برای مردم افغانستان مسایل مهمتر از آنها نیز وجود دارد که صلح و امنیت تنها در راستای تحقق آنها معنا پیدا می‌کند. بنابراین اگر قرار باشد به خاطر رسیدن به صلح بسیاری از اهداف ملی لطمه بخورد و تحقق و دسترسی به آنها با تأخیر غیرموجه مواجه شود؛ در این صورت مردم افغانستان ترجیح می‌دهند که به جای توقف به جادۀ یک طرفۀ صلح، رهیافت‌های دیگری را برای تأمین امنیت جستجو کنند. زیرا توقف پروژه‌های کلان ملی نه تنها به صلح و امنیت کمک نمی‌کند که دامنۀ جنگ و نامنی را در ولایات مختلف گسترش می‌دهد.

 

اگر حکومت افغانستان در چند سال گذشته تمام پروژه های ملی را به خاطر صلح با طالبان تعطیل نمی کرد و سیاست های انفعالی و دنباله روانه در قبال طالبان در پیش نمی گرفت، امروزه نه مردم افغانستان این قدر خوار و ذلیل می بود و نه گروه طالبان تا این حد قوی و شکست ناپذیرجلوه می نمود. سیاست های یک جانبه و خوشباورانه حکومت در برابر طالبان نه طالبان را نرمتر و منعطف تر ساخت و نه به صلح و امنیت کمک کرد. تنها چیزی که نصیب مردم افغانستان شد، فقر، بیکاری و گسترش نا امنی بود که هر روز تعدادی را به کام مرگ می کشاند.

 

 

 

 

 

روزنامه افغانستان

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار