افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : خبر ویژه 4, مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : سه‌شنبه, 7 فوریه , 2012 لینک کوتاه خبر :

بحران اقتصادی، عامل شکست نظامیان خارجی در افغانستان!

هرچند غرب تلاش دارد تا همچنان آقایی خود بر دنیا را حفظ کند و می خواهد تا آثار بحران اقتصادی بر تضعیف هژمونی اش بر جهانیان آشکار نگردد اما ظاهرا آفتاب را نمی توان با دو انگشت پنهان کرد.

این روزها نوعی آشفتگی در سخنان سیاستمداران و مقامات نظامی غربی در خصوص افغانستان دیده می شود. وزیر دفاع آمریکا می گوید که کشورش در نیمه سال 2013 به نقش رزمی خود در افغانستان خاتمه داده و رول حمایتی و پشتیبانی از نیروهای نظامی و امنیتی افغان را بر عهده خواهند گرفت. سپس جی کارنی سخنگوی کاخ سفید در برابر رسانه ها ظاهر شده و می گوید تاهنوز هیچ تصمیمی در مورد تغییر نقش نیروهای نظامی آمریکا در افغانستان گرفته نشده است. فوگ راسموسن دبیرکل ناتو با انتقاد تلویحی از سخنان وزیر دفاع آمریکا تأکید می کند که هرگونه تغییر در تصمیم گیری در قبال جنگ افغانستان باید در قالب ناتو گرفته شده و براساس تصمیم گیریهای اجلاس لیسبون باشد. نیکولاسارکوزی پیشتر و در دیدار با رئیس جمهور کرزی در پاریس دیگر از نبرد علیه تروریزم سخنی به میان نیاورده و به صورت یکجانبه خروج نظامیان فرانسوی از افغانستان را در آخر سال 2013 اعلان می کند.

هرچند برخی، مخاطب سخنان لیون پنیتا وزیر دفاع آمریکا را شهروندان آمریکایی ای می دانند که در سال جاری میلادی پای صندوق های رأی خواهند رفت و این سخنان را نوعی تلاش برای کسب رأی بیشتر برای باراک اوباما و جلوگیری از شکست وی در برابر جمهوریخواهان عنوان می کنند اما واقعیت این است که این سخنان نشانه ای از عدم کنترل دولت آمریکا بر اوضاع اقتصادی آن کشور و از دست رفتن سلطه اقتصادی آن بر جهان است که به صورت طبیعی پیامد آن برباد رفتن هژمونی نظامی و سیاسی آن کشور در سطح بین المللی خواهد بود.

اغلب شهروندان آمریکایی هیچ تصوری از استراتژی خارجی دولت آمریکا ندارند و برای آن دسته از شهروندانی هم که دغدغه سیاست خارجی دولت شان را دارند، این مسئله از اولویت های دست چندم به حساب می آید. آنچه امروز برای شهروند آمریکایی از همه مهمتر است نان شب و روز وی است که از کجا و چگونه می تواند به چنگ آورد…

اگر بنا است چیزی باراک اوباما را در انتخابات آینده ریاست جمهوری آمریکا شکست دهد آن چیز نه سیاست های نظامی و بین المللی وی بلکه مسئله بحران اقتصادی است که پنجه در گلوی دولت آمریکا انداخته و وی تاکنون در مهار آن ناتوان ظاهر شده است.

در حالی که اوباما در انتخابات دوره پیشین ریاست جمهوری آمریکا بر تمرکز نظامی بیشتر در افغانستان تأکید می کرد و پس از پیروزی و به دست گرفتن سکان قدرت آمریکا نیز حدود 30000 نیروی نظامی به افغانستان اعزام کرد اما امروز دیگر دولت وی توان تحمل هزینه های میلیاردی جنگ افغانستان را از دست داده و سیاستمداران آمریکا به این باور رسیده اند که اگر ابرقدرت غرب نتواند به زودی دست و پای خود را از جنگ افغانستان بیرون بکشد، به سرنوشت ابرقدرت شرق یعنی اتحاد جماهیر شوروی سابق دچار خواهد شد.

درست به همین دلیل است که اکنون نوعی مسابقه میان کشورهای غربی برای فرار از افغانستان به راه افتاده است. براساس خبرهای منتشر شده، نیروهای نظامی فرانسوی پایگاه خود در حومه ولایت کاپیسا که هفته پیش چهار تن از نظامیان آن کشور به دست یک سرباز افغان در آنجا از پا درآمدند را ترک کرده و به نیروهای افغان سپرده اند. پنیتا نیز علیرغم توافق اجلاس لیسیبون از تغییر نقش رزمی نیروهای آمریکایی به نقش حمایوی در نیمه سال 2013 و یک و نیم سال پیشتر از پایان سال 2014 سخن می گوید.

دلیل همه این اقدامات و آشفتگی ها در مواضع و سخنان تنها یک چیز و آن ناتوانی اقتصادی غرب از تحمل بار هزینه های سنگین ادامه جنگ در افغانستان است. اگر هم سخنان پنیتا بتواند آرای بیشتری از مردم آمریکا را به نفع اوباما به صندوق ها واریز کند نه از آن جهت است که آمریکایی ها از تجاوز و خشونت خسته اند بلکه بدان جهت خواهد بود که این تصمیم بر روی اقتصاد آن کشور تأثیرگذار بوده و اقتصاد رو به زوال آمریکا را ممکن است از فروپاشی نجات دهد.

آمریکا به یُمن دور بودن از جغرافیای جنگ جهانی دوم از پیامدهای منفی اقتصادی آن جنگ بدور ماند و به زودی توانست با رشد سریع اقتصادی از نظر سیاسی و نظامی نیز به یک ابرقدرت جهانی تبدیل شود. در حال حاضر نیز سیاستمداران و اهل خبره آن کشور به خوبی می دانند که حفظ امپراطوری سیاسی و نظامی آمریکا در جهان بدون حفظ و دوام برتری اقتصادی ممکن نیست و اگر دولت آن کشور نتواند زیر بار سنگین بحران اقتصادی کمر راست کند، ابرقدرت غرب نیز به دنبال ابرقدرت شرق خواهد رفت و به سرنوشت اتحاد جماهیر شوروی سابق گرفتار خواهد آمد.

اکنون آمریکا به دنبال راه میانه ای است که هم تلاش های ده سال گذشته آن کشور در افغانستان برباد نرود و هم بتواند از هزینه های سنگین جنگ شانه خالی کند. این راه میانه نیز سپردن هرچه سریعتر مسئولیت های امنیتی کشور به نیروهای افغان و خروج حداکثری قوای نظامی آمریکایی از افغانستان و استقرار چند ده هزار نیروی دیگر در پایگاه های نظامی در گوشه و کنار کشور برای ترصد اوضاع منطقه خواهد بود.

بحران اقتصادی غرب آنچنان شدید است که هم اکنون زمزمه هایی برای کوچک تر کردن اردوی ملی افغانستان در میان اعضای ناتو نیز شنیده می شود، زیرا تأمین هزینه های آن بر کشورهای عضو آن پیمان سنگینی می کند.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار