افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : خبر ویژه 4, مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : یکشنبه, 4 سرطان , 1391 لینک کوتاه خبر :

افغانستان، دولتمردان ضعیف و دستاوردهای اندک!

افغانستان دارای دولتمردان ضعیف النفس، سرخورده و کاملا تحت تأثیر هژمونی دولت های غربی از جمله ایالات متحده آمریکا است. تاریخ ده سال گذشته افغانستان کلکسیونی از کنفرانس های متعدد اما کم ثمر برای افغانستان بوده است. کنفرانس شیکاگو نیز علیرغم تبلیغات رسانه ای که در خصوص اهمیت آن صورت گرفت، دستاورد ملموسی برای افغانستان نداشت. دولت افغانستان که نگران چالش های پس از 2014 است، نتوانست در شیکاگو تعهد روشنی را از کشورهای شرکت کننده برای کمک به افغانستان دریافت نماید. دستاورد اجلاس شیکاگو برای افغانستان اظهار تعارفات و شعارهای غیر الزام آور از سوی سران ناتو بود.   

در یک مقایسه ساده بین دولتمردان افغان و پاکستانی می توان به این واقعیت پی برد. دولت پاکستان پس از کشتار 24 سرباز آن کشور توسط نیروهای آمریکایی در نوامبر سال گذشته میلادی، راه اکمالاتی نیروهای ناتو را به صورت کامل بست و تاکنون نیز تحت فشار مداوم غرب و حتی با دعوت زرداری به اجلاس شیکاگو هنوز حاضر نشده است این راه را به روی کاروان های ناتو باز نماید. بستن راه اکمالاتی ناتو از طریق پاکستان چالش بزرگی برای نیروهای خارجی در افغانستان به حساب می آید.

اما در افغانستان، نیروهای خارجی در بگرام قرآن را به آتش می کشند، کودکان و زنان افغان را در پنجوایی قتل عام می کنند، به روی اجساد بی جان افغان ها ادرار می کنند و… اما عاملان این جنایت ها با کمال مصئونیت کشور را ترک کرده و شاید در کشور خود مدال افتخار هم می گیرند.

با این همه دولتمردان ما خم به ابرو نمی آورند و کشور را با امضای پیمان های استراتژیک به بیگانگان سپرده و برای همیشه عرصه جولان و تکتازی آنها قرار می دهند. با فریاد بازماندگان کشتار پنجوایی همنوایی می کنند اما برای تسکین آلام شان کاری انجام نمی دهند، از استقلال و تمامیت ارضی کشور سخن می گویند اما در عمل، کشور را با بستن پیمان های ناقض استقلال و تمامیت ارضی کشور عرصه رقابت های جهانی و منطقه ای می سازند.

هرچند رسانه های وابسته به غرب داخلی و خارجی و برخی از تحلیلگرانی که چشم خود را به روی واقعیت بسته اند، بر این نکته تأکید می کنند که رئیس جمهور رنگین پوست آمریکا با زرداری نخست وزیر پاکستان رفتار توهین آمیز داشته و از دیدار با وی در اجلاس شیکاگو طفره رفته است اما واقعیت درست بر عکس است. نخست وزیر پاکستان هم در اجلاس شیکاگو حضور یافت و هم توانست بر خواسته خود تأکید کرده و درخواست های التماس گونه اعضای ناتو برای بازگشایی راه تدارکاتی نیروهای این پیمان از طریق خاک پاکستان به افغانستان را نپذیرفته و بحث ها در این خصوص را به بعد موکول سازد. باید دانست که پاکستان از یکسو در پی گرفتن باج بایسته از ناتو و آمریکا است و از سوی دیگر می خواهد درسی به ناتو بدهد تا دیگر به روی نظامیان آن کشور آتش نگشاید.  

استراتژی دولتمردان و ارتشیان پاکستان هرچند در برابر افغانستان یک استراتژی دوستانه و مبتنی بر حسن همجواری نبوده و نیست اما می توان از آنان این درس را گرفت که در خصوص منافع ملی خود کوتاه نیامده و هرگز حاضر نمی شوند منافع استراتژیک و راهبردی خود را فدای مصالح تاکتیکی غرب و ناتو نمایند.

اما ده سال تاریخ گذشته افغانستان و حضور نیروهای نظامی غربی در کشور نشان داده است که گویا ساعت دولت افغانستان به ساز آمریکا و غرب کوک شده و دولتمردان ما به ساز آنها می رقصند. غرب در ده سال گذشته کنفرانس های متعددی را به بهانه های مختلف در خصوص افغانستان دایر کرده است اما در واقع این کنفرانس ها هیچ دستاوری برای افغانستان نداشته و مردم افغانستان هیچ طرفی از آن نبسته اند. اکنون نیز کنفرانس شیکاگو کمپاین انتخاباتی ای است که رئیس جمهور رنگین پوست آمریکا برای پیروزی در رقابت انتخابات ریاست جمهوری آمریکا به راه انداخته است و دولتمردان ضعیف النفس و حقیر افغانستان چاره ای نمی بینند جز اینکه به هر سازی که آمریکا بزند برقصند. انعقاد پیمان استراتژیک با آمریکا نیز که در نیمه شب و مصادف با شب مرگ بن لادن انجام شد، هرچند برای مردم و کشور ما حاصلی جز استعمارزدگی بیشتر نخواهد داشت اما اوباما با یک تیر دو نشان زد. هم مردم آمریکا را به یاد بن لادن و شرارت های وی انداخت و اینکه چگونه نیروهای آمریکایی توانستند در نیمه های شب و به فرمان اوباما از شر وی خلاص شوند و هم اینکه آمریکا پس از ده سال توانسته است مستعمره ای به نام افغانستان را به مستعمرات دیگر خود بیفزاید.

اما فرجام این همه برای افغانستان جز رفتن زیر بار اشغالگری و سلطه درازمدت چیزی دیگری نیست.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار