افغانستان

اخبار افغانستان

بخش : خبر ویژه, مقاله -+ نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ

زمان انتشار : سه‌شنبه, 22 جولای , 2014 لینک کوتاه خبر :

مردم قربانيان خشونت هاي بي پايان

اين روزها در بسيار از كشورهاي اسلامي مسلمانان بي دفاع و بي گناه در خاك و خون مي غلطند. در سالهاي واپسين موج از خشونت آفريني و كشتار انسانها را از آفريقا تا خاورميانه و جهان عرب و پاكستان و افغانستان شاهد بوده ايم.

خيزش هاي عربي در چند سال اخير در مصر، ليبي، سودان، تونس، يمن، بحرين، سوريه و … جان هزاران انسان را گرفت بي آنكه به دست آورد مهمي نايل آيد. سودان به تجزيه تلخ تن داد و مصر شاهد سقوط حكومت منتخب محمد مرسي بود و ليبي نيز دچار درگيري ها و خشونت هاي فزاينده ديگر شد. سوريه تلخ ترين دوره هاي تاريخي خود را پشت سر گذاشت و جنگ ويرانگر زيرساخت هاي اين كشور را نا بود كرد. در يمن و بحرين نيز انقلاب مردمي دست آوردي نداشت. اين درحاليست كه عراق، پاكستان و افغانستان شاهد بد ترين نوع خشونت ها و جنايت هاي تكان دهنده گروه هاي تروريستي بوده است. هزاران تن در اين كشورهاي اسلامي قرباني خشونت هاي ناخواسته شده اند.

اما براستي چرا مسلمانان اينگونه قرباني خشونت آفريني ها و دهشت افكني ها اند؟ اين پرسشي است كه امروزه ذهن نسل امروز را با خود درگير ساخته است. آنچه كه براي همگان غير قابل انكار است اين است كه مسلمانان خود قرباني اين نوع خشونت ها اند و اين دهشت افكني ها هيچ سودي بحال مسمانان نداشته و ندارد. البته گروه هاي خشونت طلب ممكن است منافعي را بدست آورده باشند اما توده هاي مردم در كشورهاي ياد شده قربانياني بيش نبوده اند. بر همين اساس بسياري مبتني بر تئوري معروف توهم توطئه اين گونه خشونت ها را توطئه ديگران عليه ملت هاي مسلمان مي دانند و معتقداند ديگران براي زوال اسلام و تضعيف مسلمانان، گروه هاي خشونت طلب و افراطي را تجهيز نموده و به جان مسملمانان مي فرستند. براي اثبات اين مدعا طرفداران اين تئوري استدلال مي كنند كه به هر ميزاني كه خشونت و ترور و دهشت افكني در كشورهاي خاورميانه و مسلمان افزايش يابد اين به نفع قدرت هاي برتر و سود جو در منطقه است زيرا تضعيف دولتهاي اسلامي عملا اقتدار آنان را در پي داشته و منافع بيشتر را براي آنان تامين مي كند.

 بنا براين از آنجاي كه از اين برخورد ها وتنش ها قدرتهاي بزرگ غربي بيشترين سود را مي برند رد پاي آنان را بايد در خشونت آفريني هاي گروه هاي تروريستي جستجو كرد.

از ساير كشورهاي اسلامي كه بگذريم افغانستان همواره قرباني جنگ نيابتي ديگران بوده است.

تجارب تاريخي ما نشان مي دهد كه حملات انگليس، اشغال رسمي افغانستان توسط ارتش سرخ، و ناپايداري حكومتهاي جمهوري داود خاني و كمونيستي، و بالاخره حكومت‌هاي اسلامي مجاهدين و طالبان  و تداوم اختلاف‌ها،  جنگ‌ها و ترورها و انتحارها همه تحت تاثير عوامل بيروني و مسائل پيراموني افغانستان بوده است.

همواره قدرت‌هاي بزرگ با آلت دست قرار دادن عده‌‌‌‌اي كوته فكر سعي ورزيده اند با شعله ور نگه داشتن آتش نفاق و  اختلاف بين گروه‌هاي مختلف مردم بر منابع اقتصادي فرهنگي و سياسي اين كشور دست رسي داشته باشند.

 همين مسائل باعث شده است افغانستان سالها در آتش جنگ قدرت هاي بزرگ و كشمكش هاي آنان بسوزد.

چه كسي مي تواند منكر اين باشد كه آمريكا براي آزادي اروپاي شرقي و پايان استيلاي شوروي بر آسياي مركزي بويژه افغانستان و عدم دست رسي شوروي به آبهاي گرم، گروه هاي را كه امروز تروريست و بنياد گرا ناميده شده و عليه آنان جنگ پرهزينه كنوني تحت عنوان مبارزه علي تروريزم راه اندازي شده است را حمايت و تجهيز كرد. اين مطلبي است كه بارها مقامات ارشد آمريكايي صراحتا به آن اعتراف كرده اند و به عنوان نمونه مي توان به بخش هايي از سخنان هيلاري كلينتون، وزير امور خارجه آمريكا در يكي از جلسات كنگره اشاره كرد. كلينتن در اين سخنان به صراحت به نقش آمريكا در ايجاد سازمان تروريستي القاعده اعتراف مي كند وي مي گويد ما گذشته مشتركي با سازمان القاعده داريم.  وي مي گويد «كساني را كه امروز با آنها در افغانستان و پاكستان مي جنگيم 20 سال پيش خودمان به وجود آورديم زيرا در جنگ عليه شوروي سابق از آنها استفاده مي كرديم».

اما آنچه كه براي شهروندان امروز افغانستان اعم از موافق و مخالف نظام كنوني در افغانستان مهم است اين  است كه براستي تا چه زماني مردم افغانستان بايد قرباني اين رقابت هاي پنهان و جنگ نيابتي قدرت ها باقي بمانند؟  مخالفان مسلحي كه همه روزه هموطنان شان را مي كشند آيا به اين هم فكر كرده اند كه در اين بازي بزرگ همچنان قرباني خواهند بود؟

  براستي اگر طالبان، شهروندان افغانستان اند و اين سرزمين و ساكاكنان آنرا دوست دارند واين سرزمين را كشور خود ميدانند چرا بايد اين همه دراين كشور فاجعه آفريني كنند؟

 كشتار بي رحمانه ده ها انسان بي گناه در بازار ارگون چه توجيهي مي تواند داشته باشد.

خشونت آفريني هاي مخالفان مسلح در افغانستان اين كشور را به ميدان اصلي جنگ قدرتهاي خرد و بزرگ منطقه اي و فرامنطقه ي تبديل كرده است كه بهاي اين رقابت هاي سخت را مردم مظلوم افغانستان مي پردازد. در طول ده سال گذشته هزاران انسان بي گناه درافغانستان كشته شده اند كه بيش از نود درصد آنان در اثر حملات مرگبار تروريستي و انتحاري جانهاي خود را از دست داده اند.

ترديدي نيست كه اكثريت قابل توجه كشته شده ها شهروندان افغانستان اند و اين بهاي است كه مردم افغانستان بخاطر رقابت هاي قدرت هاي منطقه ي و فرامنطقه اي مي پردازد.

 تاسف مضاعف از اين است كه در افغانستان يك دولت و نظام مقتدر و توانمند وجود ندارد تا بتواند بحران جنگ را مهار نموده و ازتداوم كشتار در اين كشور جلو گيري نمايد.

اقدامات تخريبي و حملات انتحاري مخالفان دولت افغانستان بصورت بسيار فني و دقيق صورت مي گيرد كه نشان از حمايت ها و پشتيباني جدي قدرتهاي بزرگ از ين گروه ها به لحاظ فني و لوجستيكي دارد.

اين يعني اينكه افغانستان يك بار ديگر به ميدان تمام عيار جنگ قدرت ها تبديل شده است و بدبختانه تعداد زياد از شهروندان كشورمان به دلايل مختلف در دام اين رقابت ها افتاده و روزانه جانهاي خود و تعداد زياد از هموطنان شانرا مي گيرد. به نظر مي رسد جنگ افغانستان ديگر جنگ طالب و دولت افغانستان يا جنگ چند گروه تروريستي با سربازان ارتش و پليس افغانستان نيست و اين جنگ از اين سطح بسيار فراتر رفته است. زيرا حمايت هاي فني، مالي و تسليحاتي قدرتهاي بزرگ از طالبان و مخالفان مسلح دولت افغانستان نشان از فراگير شدن جنگ در افغانستان و طولاني تر شدن آن دارد.

شايد يك بسيج جدي جهاني ديگر براي پايان دادن به كشمكش ها و نزاع هاي قدرتهاي خورد بزرگ در افغانستان ضروري باشد.

در غير اين صورت هر چه زمان بيشتر بگذرد جنگ پيچيده تر و سخت تر خواهد شد و هزينه هاي بيشتري را بر طرفهاي جنگ و بخصوص مردم بي دفاع افغانستان تحميل خواهد كرد.

طالبان نمي تواند به اين جنگ حتي با پذيرفتن شرائط حكومت افغانستان در مورد صلح پايان دهد و همينطور دولت افغانستان نيز ناتوان از مهار بحران كنوني جنگ است و تلاش ده ساله حكومت براي مصالحه به همين دليل كوچك ترين دست آوردي را نداشته است.

مخالفان مسلح دولت افغانستان دانسته يا ندانسته در دام رقابت هاي منطقه ي و فرامنطقه ي درافغانستان افتاده اند و بسيار زمان مي برد تا اين گروه ها متوجه شوند.

بنا براين تا آن زمان بهاي سنگيني را مردم افغانستان بايد بپردازند مگر اينكه مداخله سازمان ملل متحد و همراهي صادقانه قدرتها بتواند به اين جنگ طولاني و ويرانگر در افغانستان براي هميشه خاتمه بدهد.

یادداشت
ویدیو
بین الملل
خواندنی
گزارش تصویری
پربازدیدها
    آخرین اخبار